GLOSSARY

مکمل غذایی (Dietary Supplement) محصولی است که علاوه بر رژیم غذایی معمول برای اهداف غذایی یا ورزشی مشخص استفاده می شود. دسته بندی آن ضرورت، کارآیی یا ایمنی را تعیین نمی کند.

مکمل می‌تواند کمبود مشخصی را جبران کند، شکل قابل‌حمل یک غذای ورزشی باشد یا سازوکار خاصی برای عملکرد را هدف بگیرد. شواهد و ارزیابی لازم برای این هدف‌ها یکسان نیست. تبلیغ برای ورزشکاران ضرورت مصرف را ثابت نمی‌کند و خستگی معمول تمرین هم کمبود یک ماده را تشخیص نمی‌دهد. ابتدا رژیم، سلامت، برنامهٔ تمرین و محدودیت‌های عملی بررسی می‌شوند؛ سپس باید فایدهٔ موردانتظار، پیامد قابل‌سنجش و زمان بازبینی یا توقف محصول مشخص شود.

ادعای معتبر مکمل به مطالعهٔ کنترل‌شدهٔ مرتبط، مقایسهٔ مناسب و پیامد معنادار نیاز دارد. تصادفی‌سازی، دارونما و کورسازی خطاهای متفاوتی را کاهش می‌دهند، اما نتیجهٔ مفید را تضمین نمی‌کنند. اندازهٔ نمونه، عدم‌قطعیت، وضعیت تمرینی، جنس، رژیم و روش مطالعه بر تفسیر اثر دارند. برآورد تجمیعی وعدهٔ نتیجه به تک‌تک افراد نیست. سازوکار محتمل، تغییر نشانگر، افزایش ظرفیت آزمایشگاهی و بهبود عملکرد مسابقه اطلاعات متفاوتی‌اند و نباید معادل یکدیگر معرفی شوند.

دوز به مقدار مادهٔ فعال مرتبط اشاره دارد، نه لزوماً وزن کل پودر یا تعداد پیمانه‌ها. تک‌دوز، مجموع روزانه و مقدار نسبی به وزن بدن کمیت‌های متفاوتی هستند. افزایش مقدار می‌تواند بدون فایدهٔ عملکردی بیشتر، عارضه را افزایش دهد. بارگیری، نگهداری و زمان‌بندی حاد برای هر ماده معنای خاص دارند و قانون همگانی نیستند. تمام محصولات مصرفی باید کنار هم بررسی شوند تا تکرار یک ترکیب، دریافت کلِ ناخواسته ایجاد نکند.

به عنوان مثال، مشکلی را که یک مکمل قصد دارد قبل از انتخاب یک محصول حل کند، شناسایی کنید. یک قالب غذای مناسب، اصلاح کمبود مستند و تلاش برای منفعت عملکرد نیاز به ارزیابی‌های متفاوتی دارد. مواد تشکیل دهنده دقیق، نتیجه مفید، زمینه سلامت و کیفیت محصول را بررسی کنید، سپس به جای ادامه دادن به طور نامحدود، یک نقطه بازبینی معقول تعیین کنید، زیرا محصول برای ورزشکاران به بازار عرضه شده است.

ایمنی مکمل به ماده، مقدار، مدت، سلامت فرد و سایر دریافت‌ها وابسته است. طبیعی‌بودن تضمین ایمنی نیست و گزارش‌نشدن عارضه در مطالعهٔ کوچک، ایمنی بلندمدت را ثابت نمی‌کند. تداخل دارویی، بارداری، سن و بیماری کبد یا کلیه می‌توانند تصمیم را تغییر دهند. رویدادی که هنگام مصرف اتفاق می‌افتد لزوماً عارضهٔ علّیِ تأییدشده نیست. علائم تازه یا شدید نیازمند قطع مادهٔ مشکوک و بررسی مناسب‌اند؛ افزایش دوز برای غلبه بر تحمل نامناسب راه‌حل معقولی نیست.

صحت برچسب، هویت ماده، مقدار مؤثر، کنترل آلودگی و قابلیت ردیابی تولید جنبه‌های جداگانهٔ کیفیت‌اند. ترکیب اختصاصی ممکن است مقدار هر جزء را پنهان کند و مقایسه با پژوهش را ناممکن سازد. گواهی آنالیز فقط دربارهٔ نمونه و آزمون‌های مشخص است، نه همهٔ خطرهای ممکن. در صورت نیاز باید محصول و بچ دقیق در برنامهٔ گواهی مستقل بررسی شوند. تولید خوب و آزمایش مستقل بعضی خطرها را کم می‌کنند، اما اثربخشی یا نبود تمام مواد ممنوعه در هر بچ را تضمین نمی‌کنند.

در چارچوب مقررات مربوط، مسئولیت مواد یافت‌شده در نمونهٔ ورزشکار رقابتی بر عهدهٔ خود او باقی می‌ماند. مکمل ممکن است مادهٔ اعلام‌نشده داشته باشد و برچسب یا قول سازنده مجازبودن را اثبات نمی‌کند. باید فهرست رسمیِ لازم‌الاجرا در تاریخ رویداد، همراه با محدودیت احتمالی روش مصرف، زمان یا رشته بررسی شود. گواهی مستقلِ ویژهٔ ورزش خطر را کاهش می‌دهد، ولی حذف نمی‌کند. ثبت نام محصول و بچ و دریافت راهنمایی به‌روز از نهاد مسئول، از اتکا به ادعای عمومی محصول قابل‌اعتمادتر است.

منابع: NIH ODS · AIS

مکمل‌یاری (Supplementation) استفاده از یک محصول غذایی اضافی در یک برنامه تعریف شده است. هدف، مقدار فعال و معیارهای بررسی باید صریح باشد.

مکمل می‌تواند کمبود مشخصی را جبران کند، شکل قابل‌حمل یک غذای ورزشی باشد یا سازوکار خاصی برای عملکرد را هدف بگیرد. شواهد و ارزیابی لازم برای این هدف‌ها یکسان نیست. تبلیغ برای ورزشکاران ضرورت مصرف را ثابت نمی‌کند و خستگی معمول تمرین هم کمبود یک ماده را تشخیص نمی‌دهد. ابتدا رژیم، سلامت، برنامهٔ تمرین و محدودیت‌های عملی بررسی می‌شوند؛ سپس باید فایدهٔ موردانتظار، پیامد قابل‌سنجش و زمان بازبینی یا توقف محصول مشخص شود.

ادعای معتبر مکمل به مطالعهٔ کنترل‌شدهٔ مرتبط، مقایسهٔ مناسب و پیامد معنادار نیاز دارد. تصادفی‌سازی، دارونما و کورسازی خطاهای متفاوتی را کاهش می‌دهند، اما نتیجهٔ مفید را تضمین نمی‌کنند. اندازهٔ نمونه، عدم‌قطعیت، وضعیت تمرینی، جنس، رژیم و روش مطالعه بر تفسیر اثر دارند. برآورد تجمیعی وعدهٔ نتیجه به تک‌تک افراد نیست. سازوکار محتمل، تغییر نشانگر، افزایش ظرفیت آزمایشگاهی و بهبود عملکرد مسابقه اطلاعات متفاوتی‌اند و نباید معادل یکدیگر معرفی شوند.

به عنوان مثال، مشکلی را که یک مکمل قصد دارد قبل از انتخاب یک محصول حل کند، شناسایی کنید. یک قالب غذای مناسب، اصلاح کمبود مستند و تلاش برای منفعت عملکرد نیاز به ارزیابی‌های متفاوتی دارد. مواد تشکیل دهنده دقیق، نتیجه مفید، زمینه سلامت و کیفیت محصول را بررسی کنید، سپس به جای ادامه دادن به طور نامحدود، یک نقطه بازبینی معقول تعیین کنید، زیرا محصول برای ورزشکاران به بازار عرضه شده است.

دوز به مقدار مادهٔ فعال مرتبط اشاره دارد، نه لزوماً وزن کل پودر یا تعداد پیمانه‌ها. تک‌دوز، مجموع روزانه و مقدار نسبی به وزن بدن کمیت‌های متفاوتی هستند. افزایش مقدار می‌تواند بدون فایدهٔ عملکردی بیشتر، عارضه را افزایش دهد. بارگیری، نگهداری و زمان‌بندی حاد برای هر ماده معنای خاص دارند و قانون همگانی نیستند. تمام محصولات مصرفی باید کنار هم بررسی شوند تا تکرار یک ترکیب، دریافت کلِ ناخواسته ایجاد نکند.

ایمنی مکمل به ماده، مقدار، مدت، سلامت فرد و سایر دریافت‌ها وابسته است. طبیعی‌بودن تضمین ایمنی نیست و گزارش‌نشدن عارضه در مطالعهٔ کوچک، ایمنی بلندمدت را ثابت نمی‌کند. تداخل دارویی، بارداری، سن و بیماری کبد یا کلیه می‌توانند تصمیم را تغییر دهند. رویدادی که هنگام مصرف اتفاق می‌افتد لزوماً عارضهٔ علّیِ تأییدشده نیست. علائم تازه یا شدید نیازمند قطع مادهٔ مشکوک و بررسی مناسب‌اند؛ افزایش دوز برای غلبه بر تحمل نامناسب راه‌حل معقولی نیست.

صحت برچسب، هویت ماده، مقدار مؤثر، کنترل آلودگی و قابلیت ردیابی تولید جنبه‌های جداگانهٔ کیفیت‌اند. ترکیب اختصاصی ممکن است مقدار هر جزء را پنهان کند و مقایسه با پژوهش را ناممکن سازد. گواهی آنالیز فقط دربارهٔ نمونه و آزمون‌های مشخص است، نه همهٔ خطرهای ممکن. در صورت نیاز باید محصول و بچ دقیق در برنامهٔ گواهی مستقل بررسی شوند. تولید خوب و آزمایش مستقل بعضی خطرها را کم می‌کنند، اما اثربخشی یا نبود تمام مواد ممنوعه در هر بچ را تضمین نمی‌کنند.

در چارچوب مقررات مربوط، مسئولیت مواد یافت‌شده در نمونهٔ ورزشکار رقابتی بر عهدهٔ خود او باقی می‌ماند. مکمل ممکن است مادهٔ اعلام‌نشده داشته باشد و برچسب یا قول سازنده مجازبودن را اثبات نمی‌کند. باید فهرست رسمیِ لازم‌الاجرا در تاریخ رویداد، همراه با محدودیت احتمالی روش مصرف، زمان یا رشته بررسی شود. گواهی مستقلِ ویژهٔ ورزش خطر را کاهش می‌دهد، ولی حذف نمی‌کند. ثبت نام محصول و بچ و دریافت راهنمایی به‌روز از نهاد مسئول، از اتکا به ادعای عمومی محصول قابل‌اعتمادتر است.

منابع: NIH ODS · AIS

مکمل ورزشی (Sports Supplement) محصولی است که علاوه بر رژیم غذایی معمول برای اهداف غذایی یا ورزشی مشخص استفاده می شود. دسته بندی آن ضرورت، کارآیی یا ایمنی را تعیین نمی کند.

مکمل می‌تواند کمبود مشخصی را جبران کند، شکل قابل‌حمل یک غذای ورزشی باشد یا سازوکار خاصی برای عملکرد را هدف بگیرد. شواهد و ارزیابی لازم برای این هدف‌ها یکسان نیست. تبلیغ برای ورزشکاران ضرورت مصرف را ثابت نمی‌کند و خستگی معمول تمرین هم کمبود یک ماده را تشخیص نمی‌دهد. ابتدا رژیم، سلامت، برنامهٔ تمرین و محدودیت‌های عملی بررسی می‌شوند؛ سپس باید فایدهٔ موردانتظار، پیامد قابل‌سنجش و زمان بازبینی یا توقف محصول مشخص شود.

ادعای معتبر مکمل به مطالعهٔ کنترل‌شدهٔ مرتبط، مقایسهٔ مناسب و پیامد معنادار نیاز دارد. تصادفی‌سازی، دارونما و کورسازی خطاهای متفاوتی را کاهش می‌دهند، اما نتیجهٔ مفید را تضمین نمی‌کنند. اندازهٔ نمونه، عدم‌قطعیت، وضعیت تمرینی، جنس، رژیم و روش مطالعه بر تفسیر اثر دارند. برآورد تجمیعی وعدهٔ نتیجه به تک‌تک افراد نیست. سازوکار محتمل، تغییر نشانگر، افزایش ظرفیت آزمایشگاهی و بهبود عملکرد مسابقه اطلاعات متفاوتی‌اند و نباید معادل یکدیگر معرفی شوند.

دوز به مقدار مادهٔ فعال مرتبط اشاره دارد، نه لزوماً وزن کل پودر یا تعداد پیمانه‌ها. تک‌دوز، مجموع روزانه و مقدار نسبی به وزن بدن کمیت‌های متفاوتی هستند. افزایش مقدار می‌تواند بدون فایدهٔ عملکردی بیشتر، عارضه را افزایش دهد. بارگیری، نگهداری و زمان‌بندی حاد برای هر ماده معنای خاص دارند و قانون همگانی نیستند. تمام محصولات مصرفی باید کنار هم بررسی شوند تا تکرار یک ترکیب، دریافت کلِ ناخواسته ایجاد نکند.

به عنوان مثال، مشکلی را که یک مکمل قصد دارد قبل از انتخاب یک محصول حل کند، شناسایی کنید. یک قالب غذای مناسب، اصلاح کمبود مستند و تلاش برای منفعت عملکرد نیاز به ارزیابی‌های متفاوتی دارد. مواد تشکیل دهنده دقیق، نتیجه مفید، زمینه سلامت و کیفیت محصول را بررسی کنید، سپس به جای ادامه دادن به طور نامحدود، یک نقطه بازبینی معقول تعیین کنید، زیرا محصول برای ورزشکاران به بازار عرضه شده است.

ایمنی مکمل به ماده، مقدار، مدت، سلامت فرد و سایر دریافت‌ها وابسته است. طبیعی‌بودن تضمین ایمنی نیست و گزارش‌نشدن عارضه در مطالعهٔ کوچک، ایمنی بلندمدت را ثابت نمی‌کند. تداخل دارویی، بارداری، سن و بیماری کبد یا کلیه می‌توانند تصمیم را تغییر دهند. رویدادی که هنگام مصرف اتفاق می‌افتد لزوماً عارضهٔ علّیِ تأییدشده نیست. علائم تازه یا شدید نیازمند قطع مادهٔ مشکوک و بررسی مناسب‌اند؛ افزایش دوز برای غلبه بر تحمل نامناسب راه‌حل معقولی نیست.

صحت برچسب، هویت ماده، مقدار مؤثر، کنترل آلودگی و قابلیت ردیابی تولید جنبه‌های جداگانهٔ کیفیت‌اند. ترکیب اختصاصی ممکن است مقدار هر جزء را پنهان کند و مقایسه با پژوهش را ناممکن سازد. گواهی آنالیز فقط دربارهٔ نمونه و آزمون‌های مشخص است، نه همهٔ خطرهای ممکن. در صورت نیاز باید محصول و بچ دقیق در برنامهٔ گواهی مستقل بررسی شوند. تولید خوب و آزمایش مستقل بعضی خطرها را کم می‌کنند، اما اثربخشی یا نبود تمام مواد ممنوعه در هر بچ را تضمین نمی‌کنند.

در چارچوب مقررات مربوط، مسئولیت مواد یافت‌شده در نمونهٔ ورزشکار رقابتی بر عهدهٔ خود او باقی می‌ماند. مکمل ممکن است مادهٔ اعلام‌نشده داشته باشد و برچسب یا قول سازنده مجازبودن را اثبات نمی‌کند. باید فهرست رسمیِ لازم‌الاجرا در تاریخ رویداد، همراه با محدودیت احتمالی روش مصرف، زمان یا رشته بررسی شود. گواهی مستقلِ ویژهٔ ورزش خطر را کاهش می‌دهد، ولی حذف نمی‌کند. ثبت نام محصول و بچ و دریافت راهنمایی به‌روز از نهاد مسئول، از اتکا به ادعای عمومی محصول قابل‌اعتمادتر است.

منابع: NIH ODS · AIS

مکمل تغذیه‌ای (Nutritional Supplement) محصولی است که علاوه بر رژیم غذایی معمول برای اهداف غذایی یا ورزشی مشخص استفاده می شود. دسته بندی آن ضرورت، کارآیی یا ایمنی را تعیین نمی کند.

به عنوان مثال، مشکلی را که یک مکمل قصد دارد قبل از انتخاب یک محصول حل کند، شناسایی کنید. یک قالب غذای مناسب، اصلاح کمبود مستند و تلاش برای منفعت عملکرد نیاز به ارزیابی‌های متفاوتی دارد. مواد تشکیل دهنده دقیق، نتیجه مفید، زمینه سلامت و کیفیت محصول را بررسی کنید، سپس به جای ادامه دادن به طور نامحدود، یک نقطه بازبینی معقول تعیین کنید، زیرا محصول برای ورزشکاران به بازار عرضه شده است.

مکمل می‌تواند کمبود مشخصی را جبران کند، شکل قابل‌حمل یک غذای ورزشی باشد یا سازوکار خاصی برای عملکرد را هدف بگیرد. شواهد و ارزیابی لازم برای این هدف‌ها یکسان نیست. تبلیغ برای ورزشکاران ضرورت مصرف را ثابت نمی‌کند و خستگی معمول تمرین هم کمبود یک ماده را تشخیص نمی‌دهد. ابتدا رژیم، سلامت، برنامهٔ تمرین و محدودیت‌های عملی بررسی می‌شوند؛ سپس باید فایدهٔ موردانتظار، پیامد قابل‌سنجش و زمان بازبینی یا توقف محصول مشخص شود.

ادعای معتبر مکمل به مطالعهٔ کنترل‌شدهٔ مرتبط، مقایسهٔ مناسب و پیامد معنادار نیاز دارد. تصادفی‌سازی، دارونما و کورسازی خطاهای متفاوتی را کاهش می‌دهند، اما نتیجهٔ مفید را تضمین نمی‌کنند. اندازهٔ نمونه، عدم‌قطعیت، وضعیت تمرینی، جنس، رژیم و روش مطالعه بر تفسیر اثر دارند. برآورد تجمیعی وعدهٔ نتیجه به تک‌تک افراد نیست. سازوکار محتمل، تغییر نشانگر، افزایش ظرفیت آزمایشگاهی و بهبود عملکرد مسابقه اطلاعات متفاوتی‌اند و نباید معادل یکدیگر معرفی شوند.

دوز به مقدار مادهٔ فعال مرتبط اشاره دارد، نه لزوماً وزن کل پودر یا تعداد پیمانه‌ها. تک‌دوز، مجموع روزانه و مقدار نسبی به وزن بدن کمیت‌های متفاوتی هستند. افزایش مقدار می‌تواند بدون فایدهٔ عملکردی بیشتر، عارضه را افزایش دهد. بارگیری، نگهداری و زمان‌بندی حاد برای هر ماده معنای خاص دارند و قانون همگانی نیستند. تمام محصولات مصرفی باید کنار هم بررسی شوند تا تکرار یک ترکیب، دریافت کلِ ناخواسته ایجاد نکند.

ایمنی مکمل به ماده، مقدار، مدت، سلامت فرد و سایر دریافت‌ها وابسته است. طبیعی‌بودن تضمین ایمنی نیست و گزارش‌نشدن عارضه در مطالعهٔ کوچک، ایمنی بلندمدت را ثابت نمی‌کند. تداخل دارویی، بارداری، سن و بیماری کبد یا کلیه می‌توانند تصمیم را تغییر دهند. رویدادی که هنگام مصرف اتفاق می‌افتد لزوماً عارضهٔ علّیِ تأییدشده نیست. علائم تازه یا شدید نیازمند قطع مادهٔ مشکوک و بررسی مناسب‌اند؛ افزایش دوز برای غلبه بر تحمل نامناسب راه‌حل معقولی نیست.

صحت برچسب، هویت ماده، مقدار مؤثر، کنترل آلودگی و قابلیت ردیابی تولید جنبه‌های جداگانهٔ کیفیت‌اند. ترکیب اختصاصی ممکن است مقدار هر جزء را پنهان کند و مقایسه با پژوهش را ناممکن سازد. گواهی آنالیز فقط دربارهٔ نمونه و آزمون‌های مشخص است، نه همهٔ خطرهای ممکن. در صورت نیاز باید محصول و بچ دقیق در برنامهٔ گواهی مستقل بررسی شوند. تولید خوب و آزمایش مستقل بعضی خطرها را کم می‌کنند، اما اثربخشی یا نبود تمام مواد ممنوعه در هر بچ را تضمین نمی‌کنند.

در چارچوب مقررات مربوط، مسئولیت مواد یافت‌شده در نمونهٔ ورزشکار رقابتی بر عهدهٔ خود او باقی می‌ماند. مکمل ممکن است مادهٔ اعلام‌نشده داشته باشد و برچسب یا قول سازنده مجازبودن را اثبات نمی‌کند. باید فهرست رسمیِ لازم‌الاجرا در تاریخ رویداد، همراه با محدودیت احتمالی روش مصرف، زمان یا رشته بررسی شود. گواهی مستقلِ ویژهٔ ورزش خطر را کاهش می‌دهد، ولی حذف نمی‌کند. ثبت نام محصول و بچ و دریافت راهنمایی به‌روز از نهاد مسئول، از اتکا به ادعای عمومی محصول قابل‌اعتمادتر است.

منابع: NIH ODS · AIS

عامل ارگوژنیک (افزاینده عملکرد) (Ergogenic Aid) مداخله ای است که به منظور بهبود ظرفیت یا عملکرد ورزشی انجام می شود. کمک های تغذیه ای یک دسته هستند که بسته به وظیفه و شرایط فوایدی دارند.

ادعای معتبر مکمل به مطالعهٔ کنترل‌شدهٔ مرتبط، مقایسهٔ مناسب و پیامد معنادار نیاز دارد. تصادفی‌سازی، دارونما و کورسازی خطاهای متفاوتی را کاهش می‌دهند، اما نتیجهٔ مفید را تضمین نمی‌کنند. اندازهٔ نمونه، عدم‌قطعیت، وضعیت تمرینی، جنس، رژیم و روش مطالعه بر تفسیر اثر دارند. برآورد تجمیعی وعدهٔ نتیجه به تک‌تک افراد نیست. سازوکار محتمل، تغییر نشانگر، افزایش ظرفیت آزمایشگاهی و بهبود عملکرد مسابقه اطلاعات متفاوتی‌اند و نباید معادل یکدیگر معرفی شوند.

پاسخ ظاهری هر فرد آمیزه‌ای از تفاوت زیستی، خطای اندازه‌گیری، انتظار ذهنی و تغییر تمرین یا رژیم است. غیرپاسخ‌دهنده‌بودن در یک آزمون پرنوسان الزاماً ویژگی ثابت فرد نیست. مشاهدات مرتبط باید در شرایط قابل‌مقایسه تکرار شوند و وضعیت اولیهٔ مواد مغذی و مصرف معمول در نظر گرفته شوند. توضیح ژنتیکی به‌تنهایی یک آزمون تجاری ژن را به نسخهٔ معتبر مصرف تبدیل نمی‌کند. فردی‌سازی باید تصمیم عملی را بهتر کند، نه اینکه تفاوت نامطمئن را برچسب همیشگی ورزشکار سازد.

راهبرد تغذیه را با کیفیت و ارتباط شواهد، پاسخ فرد و امکان اجرا می‌سنجیم. پیام‌رسانی مولکولی، تغییر اکسیداسیون، آزمون ظرفیت آزمایشگاهی و نتیجهٔ مسابقه پیامدهای متفاوت‌اند. ارتباط آماری علت را ثابت نمی‌کند و یک مطالعهٔ کوچک به همه تعمیم نمی‌یابد. پیش از تغییر برنامه، فایدهٔ موردنظر را تعریف می‌کنیم و کیفیت تمرین، بازیابی و عملکرد را در شرایط قابل‌مقایسه می‌سنجیم؛ تازگی راهبرد، معیار موفقیت نیست.

مکمل می‌تواند کمبود مشخصی را جبران کند، شکل قابل‌حمل یک غذای ورزشی باشد یا سازوکار خاصی برای عملکرد را هدف بگیرد. شواهد و ارزیابی لازم برای این هدف‌ها یکسان نیست. تبلیغ برای ورزشکاران ضرورت مصرف را ثابت نمی‌کند و خستگی معمول تمرین هم کمبود یک ماده را تشخیص نمی‌دهد. ابتدا رژیم، سلامت، برنامهٔ تمرین و محدودیت‌های عملی بررسی می‌شوند؛ سپس باید فایدهٔ موردانتظار، پیامد قابل‌سنجش و زمان بازبینی یا توقف محصول مشخص شود.

به عنوان مثال، بهبود عملکرد ادعا شده را با نتیجه واقعی مطالعه، جمعیت شرکت کنندگان و عدم اطمینان مقایسه کنید. آزمون زمان تا خستگی با یک مسابقه سرعتی متفاوت است و سود گروهی تلفیقی برای یک فرد تضمین نمی شود. یک تصمیم مفید قبل از اضافه کردن مداخله به آمادگی مسابقه، ارتباط، اندازه عملی و تحمل پذیری را بررسی می کند.

ایمنی مکمل به ماده، مقدار، مدت، سلامت فرد و سایر دریافت‌ها وابسته است. طبیعی‌بودن تضمین ایمنی نیست و گزارش‌نشدن عارضه در مطالعهٔ کوچک، ایمنی بلندمدت را ثابت نمی‌کند. تداخل دارویی، بارداری، سن و بیماری کبد یا کلیه می‌توانند تصمیم را تغییر دهند. رویدادی که هنگام مصرف اتفاق می‌افتد لزوماً عارضهٔ علّیِ تأییدشده نیست. علائم تازه یا شدید نیازمند قطع مادهٔ مشکوک و بررسی مناسب‌اند؛ افزایش دوز برای غلبه بر تحمل نامناسب راه‌حل معقولی نیست.

صحت برچسب، هویت ماده، مقدار مؤثر، کنترل آلودگی و قابلیت ردیابی تولید جنبه‌های جداگانهٔ کیفیت‌اند. ترکیب اختصاصی ممکن است مقدار هر جزء را پنهان کند و مقایسه با پژوهش را ناممکن سازد. گواهی آنالیز فقط دربارهٔ نمونه و آزمون‌های مشخص است، نه همهٔ خطرهای ممکن. در صورت نیاز باید محصول و بچ دقیق در برنامهٔ گواهی مستقل بررسی شوند. تولید خوب و آزمایش مستقل بعضی خطرها را کم می‌کنند، اما اثربخشی یا نبود تمام مواد ممنوعه در هر بچ را تضمین نمی‌کنند.

منابع: NIH ODS · AIS

عامل ارگوژنیک تغذیه‌ای (Nutritional Ergogenic Aid) مداخله ای است که به منظور بهبود ظرفیت یا عملکرد ورزشی انجام می شود. کمک های تغذیه ای یک دسته هستند که بسته به وظیفه و شرایط فوایدی دارند.

ادعای معتبر مکمل به مطالعهٔ کنترل‌شدهٔ مرتبط، مقایسهٔ مناسب و پیامد معنادار نیاز دارد. تصادفی‌سازی، دارونما و کورسازی خطاهای متفاوتی را کاهش می‌دهند، اما نتیجهٔ مفید را تضمین نمی‌کنند. اندازهٔ نمونه، عدم‌قطعیت، وضعیت تمرینی، جنس، رژیم و روش مطالعه بر تفسیر اثر دارند. برآورد تجمیعی وعدهٔ نتیجه به تک‌تک افراد نیست. سازوکار محتمل، تغییر نشانگر، افزایش ظرفیت آزمایشگاهی و بهبود عملکرد مسابقه اطلاعات متفاوتی‌اند و نباید معادل یکدیگر معرفی شوند.

پاسخ ظاهری هر فرد آمیزه‌ای از تفاوت زیستی، خطای اندازه‌گیری، انتظار ذهنی و تغییر تمرین یا رژیم است. غیرپاسخ‌دهنده‌بودن در یک آزمون پرنوسان الزاماً ویژگی ثابت فرد نیست. مشاهدات مرتبط باید در شرایط قابل‌مقایسه تکرار شوند و وضعیت اولیهٔ مواد مغذی و مصرف معمول در نظر گرفته شوند. توضیح ژنتیکی به‌تنهایی یک آزمون تجاری ژن را به نسخهٔ معتبر مصرف تبدیل نمی‌کند. فردی‌سازی باید تصمیم عملی را بهتر کند، نه اینکه تفاوت نامطمئن را برچسب همیشگی ورزشکار سازد.

به عنوان مثال، بهبود عملکرد ادعا شده را با نتیجه واقعی مطالعه، جمعیت شرکت کنندگان و عدم اطمینان مقایسه کنید. آزمون زمان تا خستگی با یک مسابقه سرعتی متفاوت است و سود گروهی تلفیقی برای یک فرد تضمین نمی شود. یک تصمیم مفید قبل از اضافه کردن مداخله به آمادگی مسابقه، ارتباط، اندازه عملی و تحمل پذیری را بررسی می کند.

راهبرد تغذیه را با کیفیت و ارتباط شواهد، پاسخ فرد و امکان اجرا می‌سنجیم. پیام‌رسانی مولکولی، تغییر اکسیداسیون، آزمون ظرفیت آزمایشگاهی و نتیجهٔ مسابقه پیامدهای متفاوت‌اند. ارتباط آماری علت را ثابت نمی‌کند و یک مطالعهٔ کوچک به همه تعمیم نمی‌یابد. پیش از تغییر برنامه، فایدهٔ موردنظر را تعریف می‌کنیم و کیفیت تمرین، بازیابی و عملکرد را در شرایط قابل‌مقایسه می‌سنجیم؛ تازگی راهبرد، معیار موفقیت نیست.

مکمل می‌تواند کمبود مشخصی را جبران کند، شکل قابل‌حمل یک غذای ورزشی باشد یا سازوکار خاصی برای عملکرد را هدف بگیرد. شواهد و ارزیابی لازم برای این هدف‌ها یکسان نیست. تبلیغ برای ورزشکاران ضرورت مصرف را ثابت نمی‌کند و خستگی معمول تمرین هم کمبود یک ماده را تشخیص نمی‌دهد. ابتدا رژیم، سلامت، برنامهٔ تمرین و محدودیت‌های عملی بررسی می‌شوند؛ سپس باید فایدهٔ موردانتظار، پیامد قابل‌سنجش و زمان بازبینی یا توقف محصول مشخص شود.

ایمنی مکمل به ماده، مقدار، مدت، سلامت فرد و سایر دریافت‌ها وابسته است. طبیعی‌بودن تضمین ایمنی نیست و گزارش‌نشدن عارضه در مطالعهٔ کوچک، ایمنی بلندمدت را ثابت نمی‌کند. تداخل دارویی، بارداری، سن و بیماری کبد یا کلیه می‌توانند تصمیم را تغییر دهند. رویدادی که هنگام مصرف اتفاق می‌افتد لزوماً عارضهٔ علّیِ تأییدشده نیست. علائم تازه یا شدید نیازمند قطع مادهٔ مشکوک و بررسی مناسب‌اند؛ افزایش دوز برای غلبه بر تحمل نامناسب راه‌حل معقولی نیست.

صحت برچسب، هویت ماده، مقدار مؤثر، کنترل آلودگی و قابلیت ردیابی تولید جنبه‌های جداگانهٔ کیفیت‌اند. ترکیب اختصاصی ممکن است مقدار هر جزء را پنهان کند و مقایسه با پژوهش را ناممکن سازد. گواهی آنالیز فقط دربارهٔ نمونه و آزمون‌های مشخص است، نه همهٔ خطرهای ممکن. در صورت نیاز باید محصول و بچ دقیق در برنامهٔ گواهی مستقل بررسی شوند. تولید خوب و آزمایش مستقل بعضی خطرها را کم می‌کنند، اما اثربخشی یا نبود تمام مواد ممنوعه در هر بچ را تضمین نمی‌کنند.

منابع: NIH ODS · AIS

ترکیب فراسودمند تغذیه‌ای (نوتراسوتیکال) (Nutraceutical) اصطلاحی برای ترکیبات یا فرآورده‌های مشتق از غذا با هدف ایجاد فایده سلامت است، اما تعریف پژوهشی و جایگاه قانونی واحدی در همه کشورها ندارد. این نام به‌تنهایی، اثربخشی یا مجوز درمان بیماری را ثابت نمی‌کند.

زیست‌فعال‌بودن به معنی داشتن اثر زیستی است؛ این اثر لزوماً سودمند، ضروری یا اثبات‌شده در عملکرد ورزشی نیست. مقدار مصرف، شکل ترکیب، جذب و ویژگی فرد بر نتیجه اثر می‌گذارند. مشاهده یک سازوکار در آزمایشگاه به‌تنهایی برای ادعای افزایش استقامت یا پیشگیری از بیماری در انسان کافی نیست.

برای ارزیابی یک ادعای عملکردی باید پرسید کدام پیامد، در چه افرادی، با چه مقدار و با کدام محصول بررسی شده است. نتیجه یک ترکیب خالص یا دوز بالا را نمی‌توان خودکار به هر غذای حاوی مقدار کمی از آن تعمیم داد. ادعای علمی مشخص با واژه‌های تبلیغاتی مانند «تقویت‌کننده» یا «ویژه ورزشکاران» یکسان نیست.

مقدار مصرف‌شده الزاماً همان مقدار جذب‌شده یا استفاده‌شده در بدن نیست. شکل شیمیایی ماده، ترکیب وعده، ساختار غذا و وضعیت دستگاه گوارش بر فراهمی زیستی اثر دارند. به همین دلیل، صرف وجود یک مادهٔ مغذی در جدول ترکیب غذا، پاسخ زیستی یکسانی را تضمین نمی‌کند.

برای نمونه، عصاره پلی‌فنولی با این نام عرضه می‌شود؛ ارزیابی باید روی هویت عصاره، مقدار ترکیب فعال و پیامد انسانی مشخص انجام شود، نه روی واژه نوتراسوتیکال.

غذا فقط مجموع مواد درج‌شده در جدول نیست؛ آرایش سلول‌ها، فیبر، چربی و پروتئین بر آزادشدن اجزا و هضم اثر می‌گذارد. برای نمونه، شکل کامل و آسیاب‌شدهٔ یک دانه ممکن است رفتار گوارشی یکسانی نداشته باشند، هرچند از مادهٔ اولیهٔ مشابه تهیه شده باشند.

جدول‌های ترکیب غذایی، مقدار میانگین یا اندازه‌گیری‌شدهٔ اجزا را برای غذای مشخص گزارش می‌کنند. نوع محصول، رقم گیاه، روش پخت و غنی‌سازی می‌توانند تفاوت ایجاد کنند. برای محصول بسته‌بندی‌شده، برچسب همان محصول معمولاً از عدد مربوط به یک غذای مشابه دقیق‌تر به انتخاب فرد مربوط است.

برای برنامه‌ریزی ورزشی، نقطهٔ شروع معمولاً غذاهای متنوع و دریافت کافی است. مکمل می‌تواند در موقعیت مشخص، مانند شکاف دریافت یا نیاز تشخیص‌داده‌شده، کاربرد داشته باشد، اما جای غذا و انرژی کافی را نمی‌گیرد. نام ماده روی بسته نیز به‌تنهایی اثربخشی یا ضرورت مصرف را ثابت نمی‌کند.

منابع: NIH ODS · AIS

غذای فراسودمند (Functional Food) اصطلاحی برای غذایی است که فراتر از تأمین پایه انرژی و مواد مغذی، برای اثر مشخصی بر عملکرد بدن یا سلامت بررسی یا عرضه می‌شود. تعریف آن میان منابع و نظام‌های مقرراتی یکسان نیست و این عنوان به‌خودی‌خود، اثر درمانی یا مجوز ادعای بیماری را ثابت نمی‌کند.

برای ارزیابی یک ادعای عملکردی باید پرسید کدام پیامد، در چه افرادی، با چه مقدار و با کدام محصول بررسی شده است. نتیجه یک ترکیب خالص یا دوز بالا را نمی‌توان خودکار به هر غذای حاوی مقدار کمی از آن تعمیم داد. ادعای علمی مشخص با واژه‌های تبلیغاتی مانند «تقویت‌کننده» یا «ویژه ورزشکاران» یکسان نیست.

زیست‌فعال‌بودن به معنی داشتن اثر زیستی است؛ این اثر لزوماً سودمند، ضروری یا اثبات‌شده در عملکرد ورزشی نیست. مقدار مصرف، شکل ترکیب، جذب و ویژگی فرد بر نتیجه اثر می‌گذارند. مشاهده یک سازوکار در آزمایشگاه به‌تنهایی برای ادعای افزایش استقامت یا پیشگیری از بیماری در انسان کافی نیست.

برای مثال، محصول جو دوسر با مقدار مشخص بتاگلوکان ممکن است برای اثر مرتبط با کلسترول بررسی شود؛ این موضوع با ادعای افزایش سرعت دویدن یکسان نیست. همچنین هر ماست یا غذای دارای یک ترکیب مفید، خودکار اثر عملکردی اثبات‌شده ندارد. در برنامه ورزشی، محصول باید هم نیاز تغذیه‌ای را پوشش دهد و هم شواهد مرتبط با ادعای واقعی خود داشته باشد.

اغلب غذاها چند مادهٔ مغذی را هم‌زمان فراهم می‌کنند. برای مثال، عدس علاوه بر پروتئین، کربوهیدرات و فیبر دارد و شیر می‌تواند پروتئین و کلسیم فراهم کند. بنابراین، نسبت‌دادن هر غذا به فقط یک مادهٔ مغذی، تصویر ساده‌شده‌ای از ترکیب واقعی آن است.

غنی‌سازی، افزودن هدفمند یک یا چند ماده مغذی به غذا برای بهبود ارزش تغذیه‌ای یا کاهش خطر دریافت ناکافی است. نمک یددار و بعضی شیرهای دارای ویتامین D نمونه‌اند. برنامه‌های عمومی و محصولات انتخابی یکسان نیستند و نوع ماده، مقدار افزوده‌شده و استاندارد اجرای آن بین کشورها تفاوت دارد.

برچسب جلو بسته، تصویر ورزشکار یا عبارت «طبیعی» برای ارزیابی یک غذا کافی نیست. فهرست مواد تشکیل‌دهنده، اندازه سهم، جدول تغذیه‌ای و مقدار واقعی مصرف را با هم بخوانید. وجود یک ماده مغذی افزوده‌شده، به‌تنهایی کم‌بودن قند یا نمک یا مناسب‌بودن کل محصول برای هر هدف تمرینی را ثابت نمی‌کند.

برای قضاوت درباره رژیم، الگوی تکرارشونده طی زمان از یک وعده جداگانه گویاتر است. مقدار غذا، دفعات مصرف، نوشیدنی‌ها و ترکیب وعده‌ها کنار هم اهمیت دارند. یک خوراکی شیرین در یک برنامه کافی و متنوع، همان معنای مصرف مکرر آن به‌جای وعده‌های اصلی را ندارد.

منابع: NIH ODS · AIS

غذای غنی‌سازی‌شده (Fortified Food) غذایی است که یک یا چند ماده مغذی برای هدف تغذیه‌ای مشخص به آن افزوده شده‌اند. غنی‌سازی، فرآورده را خودبه‌خود به مکمل تبدیل نمی‌کند و مقدار افزوده‌شده باید همراه سایر منابع دریافت ارزیابی شود.

غنی‌سازی، افزودن هدفمند یک یا چند ماده مغذی به غذا برای بهبود ارزش تغذیه‌ای یا کاهش خطر دریافت ناکافی است. نمک یددار و بعضی شیرهای دارای ویتامین D نمونه‌اند. برنامه‌های عمومی و محصولات انتخابی یکسان نیستند و نوع ماده، مقدار افزوده‌شده و استاندارد اجرای آن بین کشورها تفاوت دارد.

جدول‌های ترکیب غذایی، مقدار میانگین یا اندازه‌گیری‌شدهٔ اجزا را برای غذای مشخص گزارش می‌کنند. نوع محصول، رقم گیاه، روش پخت و غنی‌سازی می‌توانند تفاوت ایجاد کنند. برای محصول بسته‌بندی‌شده، برچسب همان محصول معمولاً از عدد مربوط به یک غذای مشابه دقیق‌تر به انتخاب فرد مربوط است.

دریافت مواد مغذی از مقدار غذای مصرف‌شده و ترکیب آن برآورد می‌شود و معمولاً با گرم، میلی‌گرم یا میکروگرم در روز بیان می‌شود. واحد و بازهٔ زمانی باید روشن باشند؛ وزن یک مادهٔ غذایی با مقدار مادهٔ مغذی موجود در آن برابر نیست.

برای برخی مواد، حد بالای قابل‌تحمل دریافت تعریف شده است؛ این حد هدف مصرف روزانه نیست. دامنهٔ منابع مشمول حد، بسته به ماده متفاوت است و ممکن است مکمل، غذای غنی‌شده یا کل دریافت را در بر بگیرد. نداشتن حد تعیین‌شده نیز ایمنی مقدار نامحدود را ثابت نمی‌کند.

نوشیدنی گیاهی غنی‌شده با کلسیم می‌تواند در دریافت روزانه سهم داشته باشد؛ اما مقدار پروتئین، کلسیم و ویتامین D آن را باید جداگانه از برچسب همان محصول خواند.

برچسب جلو بسته، تصویر ورزشکار یا عبارت «طبیعی» برای ارزیابی یک غذا کافی نیست. فهرست مواد تشکیل‌دهنده، اندازه سهم، جدول تغذیه‌ای و مقدار واقعی مصرف را با هم بخوانید. وجود یک ماده مغذی افزوده‌شده، به‌تنهایی کم‌بودن قند یا نمک یا مناسب‌بودن کل محصول برای هر هدف تمرینی را ثابت نمی‌کند.

برای برنامه‌ریزی ورزشی، نقطهٔ شروع معمولاً غذاهای متنوع و دریافت کافی است. مکمل می‌تواند در موقعیت مشخص، مانند شکاف دریافت یا نیاز تشخیص‌داده‌شده، کاربرد داشته باشد، اما جای غذا و انرژی کافی را نمی‌گیرد. نام ماده روی بسته نیز به‌تنهایی اثربخشی یا ضرورت مصرف را ثابت نمی‌کند.

منابع: NIH ODS · AIS

مکمل تغذیه‌ای خوراکی (Oral Nutritional Supplement (ONS)) محصولی بالینی برای تکمیل دریافت خوراکی است که ترکیب و هدف آن با بسیاری از مکمل‌های ورزشی تفاوت دارد.

حمایت خوراکی می‌تواند شامل مقوی‌کردن غذا، میان‌وعده، تعدیل الگوی وعده و مکمل تغذیه‌ای خوراکی باشد، به شرط ایمنی بلع. مکمل بالینی خوراکی از نظر هدف و ترکیب با بسیاری از محصولات معمول ورزشی تفاوت دارد. باید روشن شود آیا دریافت لازم را اضافه می‌کند یا بدون تأمین نیاز، جای وعده‌ها را می‌گیرد. مزه، تحمل، هزینه و مصرف واقعی بررسی می‌شوند. اگر دریافت کافی نیست یا بلع ایمن نیست، تیم درمان ممکن است مسیر دیگری را ارزیابی کند؛ صرفاً توصیه نوشیدنی بیشتر کافی نیست.

رژیم کافی، انرژی و مواد مغذی ضروری را متناسب با وضعیت سلامت تأمین می‌کند. تنوع زیاد یا برچسب غذای سالم به‌تنهایی کفایت را ثابت نمی‌کند. آنچه واقعاً خورده می‌شود، غذاهای حذف‌شده و جایگزین مناسب آن‌ها اهمیت دارد. ورزشکار ممکن است سبزی فراوان بخورد، اما برای تمرین انرژی یا کربوهیدرات کافی دریافت نکند. بنابراین کل الگوی دریافت، توزیع غذا و احتمال کمبودهای مشخص را بررسی می‌کنیم؛ یک غذای خاص یا مکمل، تمام رژیم را خودبه‌خود متعادل نمی‌کند.

سوءتغذیه در اندازه‌های مختلف بدن، حتی در فرد چاق، رخ می‌دهد. ارزیابی، کاهش دریافت یا جذب، التهاب ناشی از بیماری، روند وزن و یافته‌های مرتبط با ترکیب بدن یا عملکرد را در نظر می‌گیرد. کم‌تغذیه‌ای، بیش‌تغذیه‌ای و کمبود ریزمغذی مشخص، مشکل‌های هم‌پوشان اما متفاوت‌اند. وزن ثابت یا بالا، دریافت ناکافی مواد مغذی یا کاهش عضله را رد نمی‌کند. در ورزشکار، دریافت رو به کاهش، بیماری تکرارشونده یا افت وزن ناخواسته باید بررسی شود و صرفاً سبک‌ترشدن تحسین نشود.

برای مثال، مصرف واقعی مکمل خوراکی و اثر آن بر سایر غذاهای روز بررسی می‌شود. محصولی که باز نشده باقی مانده، دریافت را بهتر نمی‌کند. مزه، زمان یا روش متناسب اصلاح می‌شود؛ اگر ایمنی بلع یا کفایت دریافت حل نشده باشد، مسیر تغذیه دوباره ارزیابی می‌شود.

تغذیه بالینی، ارزیابی را به مداخله فردی تبدیل می‌کند و پاسخ را می‌سنجد. نام بیماری به‌تنهایی نسخه را تعیین نمی‌کند؛ مرحله بیماری، دارو، علائم، آزمایش، دریافت و هدف عملکردی مهم‌اند. غربالگری احتمال خطر را شناسایی می‌کند؛ ارزیابی کامل‌تر از تشخیص تغذیه‌ای و برنامه مراقبت پشتیبانی می‌کند. ورزش، نیاز تمرین را به این تصویر اضافه می‌کند و الزام بالینی را حذف نمی‌کند. وقتی هدف پزشکی و عملکردی تداخل دارند، مراقبت باید هماهنگ شود و منوی استاندارد ورزشکار برای همه بیماران به کار نرود.

نسخه تغذیه‌ای برنامه‌ای فردی است و می‌تواند انرژی، پروتئین، مواد مغذی دیگر، مایعات، بافت غذا یا مسیر دریافت را مشخص کند. در نسخه کمی، وزن مرجع، وضعیت بالینی و اجرای عملی باید روشن باشند. با تغییر دریافت، درمان یا سلامت، پایش و اصلاح لازم است. در ورزشکار بیمار، الزام پزشکی و تمرین باید با هم سازگار شوند؛ قرار دادن دو نسخه متناقض کنار هم و واگذاری انتخاب به فرد، جای هماهنگی مراقبت را نمی‌گیرد.

پیگیری تغذیه، هدف را با دریافت واقعی، علائم، عملکرد، اندازه‌گیری مرتبط و تجربه فرد مقایسه می‌کند. بازه زمانی و معیار اصلاح، ادامه یا ارجاع باید مشخص باشد. پاسخ به درمان ممکن است مفید، ناچیز یا نامطلوب باشد و پایبندی به‌تنهایی اثربخشی را ثابت نمی‌کند. مستندسازی کافی کمک می‌کند بدانیم چه تغییر کرده است. در ورزشکار، سلامت و کیفیت تمرین در کنار وزن یا آزمایش بررسی می‌شوند تا پیشرفت ظاهری یک شاخص، افت در بخش دیگر را پنهان نکند.

منابع: NIH ODS · AIS