GLOSSARY

مکمل تغذیه‌ای خوراکی (Oral Nutritional Supplement (ONS)) محصولی بالینی برای تکمیل دریافت خوراکی است که ترکیب و هدف آن با بسیاری از مکمل‌های ورزشی تفاوت دارد.

حمایت خوراکی می‌تواند شامل مقوی‌کردن غذا، میان‌وعده، تعدیل الگوی وعده و مکمل تغذیه‌ای خوراکی باشد، به شرط ایمنی بلع. مکمل بالینی خوراکی از نظر هدف و ترکیب با بسیاری از محصولات معمول ورزشی تفاوت دارد. باید روشن شود آیا دریافت لازم را اضافه می‌کند یا بدون تأمین نیاز، جای وعده‌ها را می‌گیرد. مزه، تحمل، هزینه و مصرف واقعی بررسی می‌شوند. اگر دریافت کافی نیست یا بلع ایمن نیست، تیم درمان ممکن است مسیر دیگری را ارزیابی کند؛ صرفاً توصیه نوشیدنی بیشتر کافی نیست.

رژیم کافی، انرژی و مواد مغذی ضروری را متناسب با وضعیت سلامت تأمین می‌کند. تنوع زیاد یا برچسب غذای سالم به‌تنهایی کفایت را ثابت نمی‌کند. آنچه واقعاً خورده می‌شود، غذاهای حذف‌شده و جایگزین مناسب آن‌ها اهمیت دارد. ورزشکار ممکن است سبزی فراوان بخورد، اما برای تمرین انرژی یا کربوهیدرات کافی دریافت نکند. بنابراین کل الگوی دریافت، توزیع غذا و احتمال کمبودهای مشخص را بررسی می‌کنیم؛ یک غذای خاص یا مکمل، تمام رژیم را خودبه‌خود متعادل نمی‌کند.

سوءتغذیه در اندازه‌های مختلف بدن، حتی در فرد چاق، رخ می‌دهد. ارزیابی، کاهش دریافت یا جذب، التهاب ناشی از بیماری، روند وزن و یافته‌های مرتبط با ترکیب بدن یا عملکرد را در نظر می‌گیرد. کم‌تغذیه‌ای، بیش‌تغذیه‌ای و کمبود ریزمغذی مشخص، مشکل‌های هم‌پوشان اما متفاوت‌اند. وزن ثابت یا بالا، دریافت ناکافی مواد مغذی یا کاهش عضله را رد نمی‌کند. در ورزشکار، دریافت رو به کاهش، بیماری تکرارشونده یا افت وزن ناخواسته باید بررسی شود و صرفاً سبک‌ترشدن تحسین نشود.

برای مثال، مصرف واقعی مکمل خوراکی و اثر آن بر سایر غذاهای روز بررسی می‌شود. محصولی که باز نشده باقی مانده، دریافت را بهتر نمی‌کند. مزه، زمان یا روش متناسب اصلاح می‌شود؛ اگر ایمنی بلع یا کفایت دریافت حل نشده باشد، مسیر تغذیه دوباره ارزیابی می‌شود.

تغذیه بالینی، ارزیابی را به مداخله فردی تبدیل می‌کند و پاسخ را می‌سنجد. نام بیماری به‌تنهایی نسخه را تعیین نمی‌کند؛ مرحله بیماری، دارو، علائم، آزمایش، دریافت و هدف عملکردی مهم‌اند. غربالگری احتمال خطر را شناسایی می‌کند؛ ارزیابی کامل‌تر از تشخیص تغذیه‌ای و برنامه مراقبت پشتیبانی می‌کند. ورزش، نیاز تمرین را به این تصویر اضافه می‌کند و الزام بالینی را حذف نمی‌کند. وقتی هدف پزشکی و عملکردی تداخل دارند، مراقبت باید هماهنگ شود و منوی استاندارد ورزشکار برای همه بیماران به کار نرود.

نسخه تغذیه‌ای برنامه‌ای فردی است و می‌تواند انرژی، پروتئین، مواد مغذی دیگر، مایعات، بافت غذا یا مسیر دریافت را مشخص کند. در نسخه کمی، وزن مرجع، وضعیت بالینی و اجرای عملی باید روشن باشند. با تغییر دریافت، درمان یا سلامت، پایش و اصلاح لازم است. در ورزشکار بیمار، الزام پزشکی و تمرین باید با هم سازگار شوند؛ قرار دادن دو نسخه متناقض کنار هم و واگذاری انتخاب به فرد، جای هماهنگی مراقبت را نمی‌گیرد.

پیگیری تغذیه، هدف را با دریافت واقعی، علائم، عملکرد، اندازه‌گیری مرتبط و تجربه فرد مقایسه می‌کند. بازه زمانی و معیار اصلاح، ادامه یا ارجاع باید مشخص باشد. پاسخ به درمان ممکن است مفید، ناچیز یا نامطلوب باشد و پایبندی به‌تنهایی اثربخشی را ثابت نمی‌کند. مستندسازی کافی کمک می‌کند بدانیم چه تغییر کرده است. در ورزشکار، سلامت و کیفیت تمرین در کنار وزن یا آزمایش بررسی می‌شوند تا پیشرفت ظاهری یک شاخص، افت در بخش دیگر را پنهان نکند.

منابع: NIH ODS · AIS