GLOSSARY

توقف کاهش وزن (Weight-Loss Plateau) دوره ای است که روند کاهشی قبلی توده بدن به طور کلی پایدار می شود. تغییرات در مصرف انرژی، مصرف، آب یا پایبندی می تواند نقش داشته باشد، بنابراین باید قبل از محدودیت بیشتر علت را ارزیابی کرد.

تودهٔ بدن از چربی، بافت‌های بدون چربی، آب، گلیکوژن و محتویات گوارشی تشکیل می‌شود. افزایش سریع پس از غذای پرکربوهیدرات یا افت پس از تعریق، به‌تنهایی افزایش یا کاهش چربی را ثابت نمی‌کند. وزن‌کشی در شرایط مشابه و بررسی روند، خطای برداشت را کم می‌کند. اندازه‌گیری‌ها را کنار غذا، مایعات، وضعیت دفع و تمرین تفسیر می‌کنیم. اثبات تغییر معنی‌دار بافت به شواهدی بیش از تفاوت دو عدد جداگانهٔ ترازو نیاز دارد.

تنظیم وزن با اشتها، دسترسی به غذا، رفتار و مصرف انرژی ارتباط دارد. نظریهٔ نقطهٔ تنظیم و مدل نقطهٔ تعادلی، چارچوب‌های متفاوتی برای فهم این تعامل‌اند؛ هیچ‌کدام یک وزن ایده‌آلِ ثابت و مستقیماً قابل‌اندازه‌گیری به دست نمی‌دهند. بازگشت وزن می‌تواند از فشارهای فیزیولوژیک و محیطی اثر بگیرد. پایش مفید بر تغذیهٔ پایدار، کیفیت تمرین و سلامت تمرکز دارد؛ سازگاری را تقصیر فرد نمی‌داند و توقف کوتاه روند را یک مرز تغییرناپذیر تلقی نمی‌کند.

در یک بازهٔ مشخص، تفاوت دریافت انرژی قابل‌متابولیسم و مصرف انرژی، ذخایر انرژی بدن را تغییر می‌دهد. از این اصل نمی‌توان نتیجه گرفت که وزن روزانه مستقیماً تعادل انرژی را آشکار می‌کند؛ آب، گلیکوژن و محتویات گوارشی هم در وزن سهم دارند. دریافت و مصرف از راه رفتار و فیزیولوژی بر هم اثر می‌گذارند، بنابراین امتداد دادن یک کسری ثابت تا آیندهٔ نامحدود واقع‌بینانه نیست. تفسیر معادله به زمان و ترکیب بافت‌های در حال تغییر نیاز دارد.