GLOSSARY

سازگاری هورمونی با افزایش وزن (Weight-Gain Hormonal Adaptation) پاسخ تنظیمی همراه افزایش وزن با وابستگی به ترکیب تغییر است.

کاهش یا افزایش دریافت انرژی می‌تواند هورمون‌های اشتها، ذخیره و مصرف را تغییر دهد؛ این پاسخ‌ها فقط نتیجه اراده فرد نیستند. تغییر کوتاه پس از وعده با سازگاری چند هفته تغییر وزن یکسان نیست. کسری انرژی لزوماً افت بزرگ فوری وزن ایجاد نمی‌کند و مازاد هم به‌طور کامل عضله نمی‌شود. در ورزش، سرعت تغییر، کیفیت تمرین، وضعیت انرژی و حفظ سلامت از تعقیب یک «هورمون چربی‌سوز» مهم‌ترند.

دسترسی پایین انرژی یعنی پس از هزینه فعالیت، انرژی کافی برای کارکردهای لازم بدن باقی نماند؛ با کم‌بودن کربوهیدرات یا کاهش وزن تنها هم‌معنا نیست. مواجهه مشکل‌ساز می‌تواند بر محور تولیدمثل، تیروئید، استخوان و پیام‌های اشتها اثر بگذارد و در افراد مختلف یک الگوی ثابت ندارد. اصلاح تأمین انرژی و بار تمرین محور بررسی است. یک هورمون طبیعی یا یک حد عددی عمومی، همه موارد را رد یا تأیید نمی‌کند.

لپتین عمدتاً پیام بافت چربی درباره ذخیره و فراهمی انرژی است و با تغییر دریافت نیز پاسخ می‌دهد. ارتباطش با توده چربی کامل و ثابت نیست؛ کاهش انرژی می‌تواند پیش از تغییر بزرگ وزن بر آن اثر بگذارد. بالا بودن لپتین الزاماً سیری بیشتر و پایین‌بودن آن همیشه بیماری مستقل نیست. مقاومت به لپتین مفهومی تنظیمی است و از احساس گرسنگی یا یک اندازه‌گیری تنها تشخیص قطعی نمی‌گیرد.