GLOSSARY

تغذیه کامل وریدی (Total Parenteral Nutrition (TPN)) نیاز کامل تغذیه ای مورد نظر را به صورت داخل وریدی تحت یک نسخه بالینی تخصصی فراهم می کند.

برای مثال، فرد ناتوان از استفاده گوارشی ممکن است تغذیه وریدی با پایش تخصصی بخواهد. مسیر، مواد مغذی رسانده‌شده، مایعات و روند آزمایش بررسی می‌شوند. این درمان با خطر کاتتر و متابولیسم همراه است و جایگزین هم‌ارز نوشیدنی ریکاوری معمول برای ورزشکار سالم نیست.

تغذیه وریدی وقتی استفاده گوارشی ناممکن، ناکافی یا از نظر بالینی نامناسب است، مواد مغذی را از راه ورید می‌رساند. مسیر مرکزی و محیطی از نظر ترکیب قابل تجویز و مدت کاربرد تفاوت دارند. نسخه حسب نیاز شامل سوبستراهای انرژی، اسیدهای آمینه، الکترولیت، ویتامین، عناصر کم‌مقدار و مایعات است. عفونت کاتتر، اختلال متابولیک و سایر عوارض به پایش تخصصی نیاز دارند. این مداخله بالینی نباید ارتقای معمول ریکاوری ورزشکار سالمی معرفی شود که امکان غذاخوردن دارد.

پس از دریافت ناکافی طولانی، شروع مجدد تغذیه می‌تواند جابه‌جایی خطرناک فسفات، پتاسیم، منیزیم، نیاز تیامین و تعادل مایعات ایجاد کند. خطر به سابقه و ارزیابی بالینی وابسته است و فقط از وزن فعلی تعیین نمی‌شود. سندرم تغذیه مجدد با ریفید معمول کربوهیدرات در رژیم ورزشی تفاوت دارد. فرد پرخطر به برنامه بالینی دقیق، پایش و حمایت مناسب نیاز دارد. افزودن ناگهانی غذای فراوان یا مکمل بدون ارزیابی، میان‌بُر ایمنی برای بهبود کم‌تغذیه‌ای شدید نیست.

تغذیه بالینی، ارزیابی را به مداخله فردی تبدیل می‌کند و پاسخ را می‌سنجد. نام بیماری به‌تنهایی نسخه را تعیین نمی‌کند؛ مرحله بیماری، دارو، علائم، آزمایش، دریافت و هدف عملکردی مهم‌اند. غربالگری احتمال خطر را شناسایی می‌کند؛ ارزیابی کامل‌تر از تشخیص تغذیه‌ای و برنامه مراقبت پشتیبانی می‌کند. ورزش، نیاز تمرین را به این تصویر اضافه می‌کند و الزام بالینی را حذف نمی‌کند. وقتی هدف پزشکی و عملکردی تداخل دارند، مراقبت باید هماهنگ شود و منوی استاندارد ورزشکار برای همه بیماران به کار نرود.

نشانگر آزمایشگاهی در زمینه بالینی اطلاعات می‌دهد و تشخیص کامل تغذیه نیست. آلبومین و پره‌آلبومین از التهاب، تعادل مایعات، عملکرد اندام و فرایندهای دیگر اثر می‌گیرند؛ بنابراین شاخص مستقیم و مستقل دریافت پروتئین یا توده عضله نیستند. محدوده مرجع هم الزاماً هدف بهینه ورزشکار نیست. آزمایش مرتبط باید با دریافت، یافته جسمانی، علائم و روند ترکیب شود. پیش از نسبت‌دادن نتیجه فقط به رژیم، روش و زمان نمونه‌گیری نیز باید در نظر گرفته شوند.

نسخه تغذیه‌ای برنامه‌ای فردی است و می‌تواند انرژی، پروتئین، مواد مغذی دیگر، مایعات، بافت غذا یا مسیر دریافت را مشخص کند. در نسخه کمی، وزن مرجع، وضعیت بالینی و اجرای عملی باید روشن باشند. با تغییر دریافت، درمان یا سلامت، پایش و اصلاح لازم است. در ورزشکار بیمار، الزام پزشکی و تمرین باید با هم سازگار شوند؛ قرار دادن دو نسخه متناقض کنار هم و واگذاری انتخاب به فرد، جای هماهنگی مراقبت را نمی‌گیرد.

پیگیری تغذیه، هدف را با دریافت واقعی، علائم، عملکرد، اندازه‌گیری مرتبط و تجربه فرد مقایسه می‌کند. بازه زمانی و معیار اصلاح، ادامه یا ارجاع باید مشخص باشد. پاسخ به درمان ممکن است مفید، ناچیز یا نامطلوب باشد و پایبندی به‌تنهایی اثربخشی را ثابت نمی‌کند. مستندسازی کافی کمک می‌کند بدانیم چه تغییر کرده است. در ورزشکار، سلامت و کیفیت تمرین در کنار وزن یا آزمایش بررسی می‌شوند تا پیشرفت ظاهری یک شاخص، افت در بخش دیگر را پنهان نکند.