GLOSSARY

زمان‌بندی تغذیه ریکاوری (Timing of Recovery Nutrition) در صورت لزوم، مواد مغذی بازیابی را در اوایل بعد از فعالیت قرار می دهد، به خصوص اگر مصرف قبلی محدود باشد یا به زودی جلسه دیگری دنبال شود.

زمان غذا را با جلسهٔ بعدی، فاصله از وعدهٔ قبلی و مدت بازیابی هماهنگ می‌کنیم. کربوهیدرات به سوخت، پروتئین به ترمیم و اندازهٔ وعده، چربی و فیبر به تحمل گوارشی مرتبط‌اند. برنامهٔ واحد برای همه مناسب نیست. یک مهلت بسیار کوتاه و همگانی برای آنابولیسم، ساده‌سازی است؛ اما در فاصلهٔ کوتاه جلسه‌ها یا دریافت قبلی محدود، خوردن زودتر اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. دریافت کلی همچنان بخش اصلی برنامه است.

تغذیهٔ بازیابی، بازسازی کربوهیدرات، تأمین پروتئین و جایگزینی آب و الکترولیت را بر اساس کاهش واقعی و زمان اجرای بعدی بررسی می‌کند. فاصلهٔ کوتاه، دریافت زودهنگام و تحمل‌شده را مهم‌تر می‌کند. با فرصت بیشتر، وعدهٔ معمول می‌تواند کافی باشد؛ خوراک قابل‌حمل هنگام کم‌اشتهایی یا مشکل دسترسی کمک می‌کند. درد کمتر با بازگشت کارکرد یکسان نیست و تغذیه به‌تنهایی جای استراحت کافی یا بار تمرین مناسب را نمی‌گیرد.

نیاز کربوهیدرات با شدت، مدت و اهمیت کار تغییر می‌کند. دریافت روزانه به‌ازای تودهٔ بدن با نرخ دریافت حین ورزش که معمولاً بر ساعت بیان می‌شود، کمیت متفاوتی است. هدف روزانهٔ بیشتر، به معنی مصرف همان مقدار در همهٔ جلسه‌ها نیست. تأمین را با برنامه، ذخایر اولیه و تحمل هماهنگ می‌کنیم. گرمِ خورده‌شده را باید از گرمِ جذب‌شده یا اکسیدشده جدا دانست؛ این مراحل الزاماً هم‌مقدار و هم‌زمان نیستند.

پروتئین غذایی، اسیدهای آمینهٔ لازم برای نگهداری و سازگاری بافت را می‌رساند. مقدار کل روزانه، توزیع میان فرصت‌های خوردن، کیفیت و انرژی کافی مهم‌اند. نوشیدنی با زمان‌بندی دقیق جای رژیم ناکافی را نمی‌گیرد؛ در دشواری دسترسی به وعده، غذا یا مکمل مناسب می‌تواند کمک کند. محرک رشد عضله تمرین مقاومتی مرتبط است. بررسی پروتئین به‌عنوان سوخت نباید نقش ساختاری و عملکردی آن یا تأمین مناسب کربوهیدرات و چربی را کم‌رنگ کند.

به عنوان مثال، هنگامی که جلسه دوم به زودی شروع می شود، یک گزینه قابل حمل کربوهیدرات و پروتئین می تواند به پر کردن فاصله قبل از یک وعده غذایی کامل کمک کند. با دوره نقاهت طولانی تر، یک وعده غذایی معمولی ممکن است همان اهداف را برآورده کند. ارزش زمان بندی به مصرف قبلی، کل عرضه روزانه و زمان واقعی تا تقاضای بعدی بستگی دارد.

برنامهٔ مایعات به تعریق، محیط، تحمل و فرصت نوشیدن وابسته است. نیاز کربوهیدرات و آب ممکن است متفاوت باشد و یک نوشیدنی بدون تنظیم هر دو را پوشش ندهد. نوشیدن افراطی هم می‌تواند زیان‌آور باشد؛ بیشتر همیشه بهتر نیست. سدیم در بعضی فعالیت‌های طولانی یا اتلاف زیاد اهمیت دارد، اما نوشیدن نامحدود را ایمن نمی‌کند. ترکیب غذا و مایعات را در تمرین می‌آزماییم و دریافت واقعی و نشانه‌ها را فراتر از ادعای برچسب بررسی می‌کنیم.

برنامه باید با ظرفیت حمل، دسترسی به بطری، فاصلهٔ ایستگاه‌ها، بازکردن بسته، ایمنی غذا و فرصت بلع حین حرکت قابل‌اجرا باشد. شبیه‌سازی می‌تواند نشان دهد هدف غذایی روی کاغذ مناسب است اما در سرعت مسابقه اجرا نمی‌شود. امکانات واقعی رویداد و جایگزین عملی را بررسی می‌کنیم. سفر و تورنمنت هم زمان وعده و دسترسی را عوض می‌کنند. برنامهٔ ساده‌ترِ قابل‌اجرا می‌تواند از محاسبهٔ بلندپروازانه‌ای که اجرا نمی‌شود مفیدتر باشد.