رژیم تغییرات درمانی سبک زندگی
رژیم‌های غذایی، مدیریت وزن و تغذیه بالینی
رژیم تغییرات درمانی سبک زندگی (Therapeutic Lifestyle Changes (TLC) Diet) یک رویکرد ساختاری سبک زندگی سلامت قلب است که شامل تغییرات رژیم غذایی مناسب و سایر رفتارهای مدیریت ریسک است.
مدیریت چربی خون، کلسترول LDL، تری‌گلیسرید، کلسترول غیر-HDL و نشانگرهای مرتبط را از هم جدا می‌کند و همه نتیجه‌های غیرطبیعی را یک مسئله نمی‌داند. کیفیت چربی غذا، غذاهای دارای فیبر، الکل، تعادل انرژی و بیماری زمینه‌ای بر اجزای مختلف اثر دارند. بر اساس خطر کلی قلبی‌عروقی ممکن است دارو هم لازم باشد. HDL بالا خطر آتروژنیک را خنثی نمی‌کند؛ تغییر یک عدد آزمایش به‌تنهایی اثبات بهبود پیامد بالینی یا عملکرد ورزشی نیست.
در پروفایل چربی، اجزای سنجیده‌شده، واحد، شرایط نمونه‌گیری و هدف بالینی باید روشن باشند. LDL، HDL، کلسترول کل و تری‌گلیسرید مقدارهای متفاوت‌اند؛ کلسترول غیر-HDL، کلسترول حمل‌شده خارج از HDL را خلاصه می‌کند. برای بعضی هدف‌ها نمونه ناشتا درخواست می‌شود، اما برای همه ارزیابی‌های چربی ضروری نیست. روند و خطر قلبی‌عروقی باید بررسی شود و یک جزء مطلوب مجوز نادیده‌گرفتن جزء نامطلوب نیست. ورزشکاربودن، نتیجه غیرطبیعی را خودبه‌خود بی‌اهمیت نمی‌کند.
الگوی حامی قلب معمولاً بر سبزی، میوه، حبوبات، غلات کامل، مغزها و منابع مناسب چربی غیراشباع تأکید دارد و کیفیت چربی و سدیم دریافتی را اصلاح می‌کند. نتیجه به غذایی که جایگزین می‌شود هم وابسته است. هدف‌های چربی خون و فشار خون به ارزیابی گسترده‌تر و گاهی دارو نیاز دارند. ورزشکار باید سهم غذا و کربوهیدرات را با تمرین هماهنگ کند؛ حمایت از سلامت قلب الزاماً به معنای کم‌انرژی‌بودن، محدودیت شدید یا ناتوانی رژیم در سوخت‌رسانی نیست.
برای مثال، افزایش تری‌گلیسرید و افزایش LDL ممکن است تأکیدهای متفاوتی در الگوی حامی قلب بخواهند. جزء غیرطبیعی واقعی و خطر بالینی کل تعیین می‌شوند. تغییر یک نتیجه باید همراه پروفایل کامل بررسی شود و به معنای برطرف‌شدن همه نگرانی‌های قلبی‌عروقی معرفی نشود.
مقدار کل چربی و کیفیت چربی دو ویژگی متفاوت رژیم‌اند. جایگزینی چربی اشباع با منبع مناسب غیراشباع با افزودن روغن یا جایگزین‌کردن چربی با کربوهیدرات تصفیه‌شده یکسان نیست. چربی بسیار کم می‌تواند تأمین اسیدهای چرب ضروری و کفایت کلی را دشوار کند. رژیم پرچرب نیز الزاماً کتوژنیک نیست. غذاهای واقعی، انرژی کل و هدف بالینی باید هم‌زمان بررسی شوند و کربوهیدرات و پروتئین کافی برای تمرین برنامه‌ریزی‌شده باقی بماند.
تغذیه بالینی، ارزیابی را به مداخله فردی تبدیل می‌کند و پاسخ را می‌سنجد. نام بیماری به‌تنهایی نسخه را تعیین نمی‌کند؛ مرحله بیماری، دارو، علائم، آزمایش، دریافت و هدف عملکردی مهم‌اند. غربالگری احتمال خطر را شناسایی می‌کند؛ ارزیابی کامل‌تر از تشخیص تغذیه‌ای و برنامه مراقبت پشتیبانی می‌کند. ورزش، نیاز تمرین را به این تصویر اضافه می‌کند و الزام بالینی را حذف نمی‌کند. وقتی هدف پزشکی و عملکردی تداخل دارند، مراقبت باید هماهنگ شود و منوی استاندارد ورزشکار برای همه بیماران به کار نرود.
پیگیری تغذیه، هدف را با دریافت واقعی، علائم، عملکرد، اندازه‌گیری مرتبط و تجربه فرد مقایسه می‌کند. بازه زمانی و معیار اصلاح، ادامه یا ارجاع باید مشخص باشد. پاسخ به درمان ممکن است مفید، ناچیز یا نامطلوب باشد و پایبندی به‌تنهایی اثربخشی را ثابت نمی‌کند. مستندسازی کافی کمک می‌کند بدانیم چه تغییر کرده است. در ورزشکار، سلامت و کیفیت تمرین در کنار وزن یا آزمایش بررسی می‌شوند تا پیشرفت ظاهری یک شاخص، افت در بخش دیگر را پنهان نکند.
Home
Academy
Site Map