GLOSSARY

جدول نیاز انرژی ورزشکاران تیمی (Team Sport Energy Requirement Table)

نیازهای ورزش تیمی ترکیبی از دویدن متناوب، تلاش های مکرر و برنامه های بازی متغیر است.

تغذیه ورزش‌های تیمی تغذیه را با اقدامات مکرر ورزشی و برنامه مسابقات تطبیق می دهد. ورزش های تیمی، رزمی و راکتی در قوانین و دسترسی متفاوت است، بنابراین الگوی واقعی باید اجرای را هدایت کند.

ورزش تناوبی، کار شدید را با حرکت سبک‌تر یا توقف ترکیب می‌کند. کربوهیدرات می‌تواند اجرای تکراری را حمایت کند و بازیابی بین جلسه‌ها یا مسابقه‌ها نیاز تازه می‌سازد. ورزش قدرتی و توانی هم انرژی و پروتئین کافی می‌خواهد؛ نیاز کربوهیدرات آن به حجم و تراکم تمرین وابسته است. یک تلاش کوتاه، کل نیاز روز را توصیف نمی‌کند. غذا باید گرم‌کردن، تمرین، مسابقه، وقفه‌ها و رویداد بعدی را پوشش دهد.

نیاز کربوهیدرات با شدت، مدت و اهمیت کار تغییر می‌کند. دریافت روزانه به‌ازای تودهٔ بدن با نرخ دریافت حین ورزش که معمولاً بر ساعت بیان می‌شود، کمیت متفاوتی است. هدف روزانهٔ بیشتر، به معنی مصرف همان مقدار در همهٔ جلسه‌ها نیست. تأمین را با برنامه، ذخایر اولیه و تحمل هماهنگ می‌کنیم. گرمِ خورده‌شده را باید از گرمِ جذب‌شده یا اکسیدشده جدا دانست؛ این مراحل الزاماً هم‌مقدار و هم‌زمان نیستند.

گلیکوژن عضله و کبد نقش‌های مرتبط اما متفاوت دارند. گلیکوژن عضلانی عمدتاً به همان عضله سوخت می‌رساند؛ گلیکوژن کبد به حفظ گلوکز خون کمک می‌کند. ناشتایی شبانه می‌تواند دسترسی کربوهیدرات کبدی را کم کند، بی‌آنکه همهٔ عضلات به همان میزان تخلیه شوند. غلظت اولیه، تارهای درگیر و نیاز فعالیت بر مصرف اثر دارند. برآورد ذخیرهٔ کل، دسترسی تک‌تک مخزن‌های موضعی گلیکوژن را در یک حرکت مشخص مستقیماً نشان نمی‌دهد.

به عنوان مثال، یک ورزشکار تیمی ممکن است در طول بازی فرصت های غذایی محدودی داشته باشد اما قبل و بین مسابقات استراحت های مفیدی داشته باشد. کربوهیدرات ها و مایعات قابل تحمل را در اطراف آن فرصت ها سازماندهی کنید، سپس برای بازی بعدی برنامه ریزی کنید. موقعیت، زمان واقعی بازی و برنامه مسابقات می تواند بیشتر از تعیین برنامه غذایی یکسان برای هر هم تیمی مهم باشد.

تغذیهٔ بازیابی، بازسازی کربوهیدرات، تأمین پروتئین و جایگزینی آب و الکترولیت را بر اساس کاهش واقعی و زمان اجرای بعدی بررسی می‌کند. فاصلهٔ کوتاه، دریافت زودهنگام و تحمل‌شده را مهم‌تر می‌کند. با فرصت بیشتر، وعدهٔ معمول می‌تواند کافی باشد؛ خوراک قابل‌حمل هنگام کم‌اشتهایی یا مشکل دسترسی کمک می‌کند. درد کمتر با بازگشت کارکرد یکسان نیست و تغذیه به‌تنهایی جای استراحت کافی یا بار تمرین مناسب را نمی‌گیرد.

برنامهٔ مایعات به تعریق، محیط، تحمل و فرصت نوشیدن وابسته است. نیاز کربوهیدرات و آب ممکن است متفاوت باشد و یک نوشیدنی بدون تنظیم هر دو را پوشش ندهد. نوشیدن افراطی هم می‌تواند زیان‌آور باشد؛ بیشتر همیشه بهتر نیست. سدیم در بعضی فعالیت‌های طولانی یا اتلاف زیاد اهمیت دارد، اما نوشیدن نامحدود را ایمن نمی‌کند. ترکیب غذا و مایعات را در تمرین می‌آزماییم و دریافت واقعی و نشانه‌ها را فراتر از ادعای برچسب بررسی می‌کنیم.

برنامه باید با ظرفیت حمل، دسترسی به بطری، فاصلهٔ ایستگاه‌ها، بازکردن بسته، ایمنی غذا و فرصت بلع حین حرکت قابل‌اجرا باشد. شبیه‌سازی می‌تواند نشان دهد هدف غذایی روی کاغذ مناسب است اما در سرعت مسابقه اجرا نمی‌شود. امکانات واقعی رویداد و جایگزین عملی را بررسی می‌کنیم. سفر و تورنمنت هم زمان وعده و دسترسی را عوض می‌کنند. برنامهٔ ساده‌ترِ قابل‌اجرا می‌تواند از محاسبهٔ بلندپروازانه‌ای که اجرا نمی‌شود مفیدتر باشد.

منابع جدول: DOI · 1 · DOI · 2