GLOSSARY

ماتریس هدف و سطح شواهد مکمل‌ها (Supplement Goal–Evidence Matrix)

رده‌های شواهد، اثربخشی را در موقعیت‌های مشخص توصیف می‌کنند و جای ارزیابی ایمنی، مجاز بودن و کیفیت محصول را نمی‌گیرند.

شواهد علمی مکمل مجموعه ای از اطلاعات علمی است که از یک ادعای خاص پشتیبانی می کند. کیفیت، سازگاری، ارتباط و عدم قطعیت در کنار تعداد مطالعات مهم است.

ادعای معتبر مکمل به مطالعهٔ کنترل‌شدهٔ مرتبط، مقایسهٔ مناسب و پیامد معنادار نیاز دارد. تصادفی‌سازی، دارونما و کورسازی خطاهای متفاوتی را کاهش می‌دهند، اما نتیجهٔ مفید را تضمین نمی‌کنند. اندازهٔ نمونه، عدم‌قطعیت، وضعیت تمرینی، جنس، رژیم و روش مطالعه بر تفسیر اثر دارند. برآورد تجمیعی وعدهٔ نتیجه به تک‌تک افراد نیست. سازوکار محتمل، تغییر نشانگر، افزایش ظرفیت آزمایشگاهی و بهبود عملکرد مسابقه اطلاعات متفاوتی‌اند و نباید معادل یکدیگر معرفی شوند.

پاسخ ظاهری هر فرد آمیزه‌ای از تفاوت زیستی، خطای اندازه‌گیری، انتظار ذهنی و تغییر تمرین یا رژیم است. غیرپاسخ‌دهنده‌بودن در یک آزمون پرنوسان الزاماً ویژگی ثابت فرد نیست. مشاهدات مرتبط باید در شرایط قابل‌مقایسه تکرار شوند و وضعیت اولیهٔ مواد مغذی و مصرف معمول در نظر گرفته شوند. توضیح ژنتیکی به‌تنهایی یک آزمون تجاری ژن را به نسخهٔ معتبر مصرف تبدیل نمی‌کند. فردی‌سازی باید تصمیم عملی را بهتر کند، نه اینکه تفاوت نامطمئن را برچسب همیشگی ورزشکار سازد.

راهبرد تغذیه را با کیفیت و ارتباط شواهد، پاسخ فرد و امکان اجرا می‌سنجیم. پیام‌رسانی مولکولی، تغییر اکسیداسیون، آزمون ظرفیت آزمایشگاهی و نتیجهٔ مسابقه پیامدهای متفاوت‌اند. ارتباط آماری علت را ثابت نمی‌کند و یک مطالعهٔ کوچک به همه تعمیم نمی‌یابد. پیش از تغییر برنامه، فایدهٔ موردنظر را تعریف می‌کنیم و کیفیت تمرین، بازیابی و عملکرد را در شرایط قابل‌مقایسه می‌سنجیم؛ تازگی راهبرد، معیار موفقیت نیست.

به عنوان مثال، بهبود عملکرد ادعا شده را با نتیجه واقعی مطالعه، جمعیت شرکت کنندگان و عدم اطمینان مقایسه کنید. آزمون زمان تا خستگی با یک مسابقه سرعتی متفاوت است و سود گروهی تلفیقی برای یک فرد تضمین نمی شود. یک تصمیم مفید قبل از اضافه کردن مداخله به آمادگی مسابقه، ارتباط، اندازه عملی و تحمل پذیری را بررسی می کند.

مکمل می‌تواند کمبود مشخصی را جبران کند، شکل قابل‌حمل یک غذای ورزشی باشد یا سازوکار خاصی برای عملکرد را هدف بگیرد. شواهد و ارزیابی لازم برای این هدف‌ها یکسان نیست. تبلیغ برای ورزشکاران ضرورت مصرف را ثابت نمی‌کند و خستگی معمول تمرین هم کمبود یک ماده را تشخیص نمی‌دهد. ابتدا رژیم، سلامت، برنامهٔ تمرین و محدودیت‌های عملی بررسی می‌شوند؛ سپس باید فایدهٔ موردانتظار، پیامد قابل‌سنجش و زمان بازبینی یا توقف محصول مشخص شود.

ایمنی مکمل به ماده، مقدار، مدت، سلامت فرد و سایر دریافت‌ها وابسته است. طبیعی‌بودن تضمین ایمنی نیست و گزارش‌نشدن عارضه در مطالعهٔ کوچک، ایمنی بلندمدت را ثابت نمی‌کند. تداخل دارویی، بارداری، سن و بیماری کبد یا کلیه می‌توانند تصمیم را تغییر دهند. رویدادی که هنگام مصرف اتفاق می‌افتد لزوماً عارضهٔ علّیِ تأییدشده نیست. علائم تازه یا شدید نیازمند قطع مادهٔ مشکوک و بررسی مناسب‌اند؛ افزایش دوز برای غلبه بر تحمل نامناسب راه‌حل معقولی نیست.

صحت برچسب، هویت ماده، مقدار مؤثر، کنترل آلودگی و قابلیت ردیابی تولید جنبه‌های جداگانهٔ کیفیت‌اند. ترکیب اختصاصی ممکن است مقدار هر جزء را پنهان کند و مقایسه با پژوهش را ناممکن سازد. گواهی آنالیز فقط دربارهٔ نمونه و آزمون‌های مشخص است، نه همهٔ خطرهای ممکن. در صورت نیاز باید محصول و بچ دقیق در برنامهٔ گواهی مستقل بررسی شوند. تولید خوب و آزمایش مستقل بعضی خطرها را کم می‌کنند، اما اثربخشی یا نبود تمام مواد ممنوعه در هر بچ را تضمین نمی‌کنند.

منابع جدول: AIS · 1 · NIH ODS · 2 · WADA · 3