GLOSSARY

جدول اختصارات رایج تغذیه ورزشی (Sports Nutrition Abbreviations Table)

اختصارات باید واحدها و زمینه خود را حفظ کنند. رشته های حروف مشابه می توانند به مفاهیم مختلفی اشاره کنند.

تغذیه ورزشی دانش تغذیه را برای نیازهای فعالیت بدنی و ورزش به کار می برد. این به جای تمرکز بر مکمل ها یا غذا خوردن در روز مسابقه، سلامت، سوخت رسانی، سازگاری و بازیابی را ادغام می کند.

تغذیهٔ ورزشی، تأمین غذا و مایعات را با تمرین، مسابقه، سازگاری و سلامت مرتبط می‌کند. برنامه به رشته، مدت رویداد، فرد، محیط و فرصت خوردن وابسته است. انرژی و مواد مغذی کافی زیربنا هستند؛ زمان‌بندی و محصولات تخصصی برای نیاز مشخص کاربرد دارند. مفیدبودن یک راهبرد در یک الگوی پژوهشی، برتری آن را برای همهٔ رشته‌ها ثابت نمی‌کند. معیار کاربردی، توان تمرین، بازیابی و اجرای ورزشکار در شرایط واقعی است.

نیاز انرژی به اندازه و ترکیب بدن، فعالیت، مرحلهٔ زندگی و شرایط فیزیولوژیک وابسته است. برآورد کالری نگهدارنده نقطهٔ شروع یک موقعیت مشخص است، نه سقف دائمی دریافت. بار تمرین، بازیابی، اشتها و روند وزن به ارزیابی آن کمک می‌کنند؛ رشد، بیماری یا تغییر برنامه ممکن است بازنگری بخواهد. تأمین انرژی باید همراه کربوهیدرات، پروتئین، چربی و ریزمغذی مناسب باشد؛ برابرشدن کالری به‌تنهایی متعادل‌بودن رژیم ورزشی را تضمین نمی‌کند.

دسترسی انرژی، انرژی غذایی باقی‌مانده پس از کسر مصرف ورزش را نسبت به تودهٔ بدون چربی در یک بازهٔ مشخص بیان می‌کند. این مفهوم با تعادل انرژی روزانه و درصد چربی یکسان نیست. خطای ثبت غذا، برآورد ورزش و سنجش ترکیب بدن، محاسبه را تغییر می‌دهد. یک آستانه یا مشاهدهٔ کوتاه برای تشخیص همهٔ ورزشکاران کافی نیست. خستگی مداوم، بازیابی نامناسب یا نشانه‌های نگران‌کننده باید در زمینهٔ سلامت و تمرین بررسی شوند، نه فقط با یک عدد محاسباتی.

به عنوان مثال، یک هفته تمرین سخت نیازمند برنامه ای است که انرژی و کربوهیدرات را تامین کند و در عین حال وعده های غذایی حاوی پروتئین را عملی نگه دارد. بررسی کنید که آیا ورزشکار می تواند کار مورد نظر خود را تکمیل کند و بهبود یابد، سپس دسترسی و قسمت های غذا را تنظیم کنید. یک طرح موفق با مفید بودن آن در برنامه زمانی واقعی نشان داده می شود، نه با لیست پیچیده تر از محصولات.

نیاز کربوهیدرات با شدت، مدت و اهمیت کار تغییر می‌کند. دریافت روزانه به‌ازای تودهٔ بدن با نرخ دریافت حین ورزش که معمولاً بر ساعت بیان می‌شود، کمیت متفاوتی است. هدف روزانهٔ بیشتر، به معنی مصرف همان مقدار در همهٔ جلسه‌ها نیست. تأمین را با برنامه، ذخایر اولیه و تحمل هماهنگ می‌کنیم. گرمِ خورده‌شده را باید از گرمِ جذب‌شده یا اکسیدشده جدا دانست؛ این مراحل الزاماً هم‌مقدار و هم‌زمان نیستند.

پروتئین غذایی، اسیدهای آمینهٔ لازم برای نگهداری و سازگاری بافت را می‌رساند. مقدار کل روزانه، توزیع میان فرصت‌های خوردن، کیفیت و انرژی کافی مهم‌اند. نوشیدنی با زمان‌بندی دقیق جای رژیم ناکافی را نمی‌گیرد؛ در دشواری دسترسی به وعده، غذا یا مکمل مناسب می‌تواند کمک کند. محرک رشد عضله تمرین مقاومتی مرتبط است. بررسی پروتئین به‌عنوان سوخت نباید نقش ساختاری و عملکردی آن یا تأمین مناسب کربوهیدرات و چربی را کم‌رنگ کند.

دوره‌بندی، تغذیه را میان جلسه‌ها، روزها یا مرحله‌های تمرین برای حمایت از کار و هدف آن تنظیم می‌کند. می‌توان کربوهیدرات بیشتری پیرامون جلسهٔ سخت یا مهم قرار داد و همچنان نیاز کلی انرژی و مواد مغذی را تأمین کرد. روز سبک ممکن است روز بازیابی یا آماده‌سازی باشد؛ استراحت به معنی حذف غذا یا کربوهیدرات نیست. باید روشن باشد چه چیزی، چه زمانی و چرا تغییر می‌کند و اثر آن بر کیفیت تمرین بعدی سنجیده شود.

منابع جدول: DOI · 1