GLOSSARY

شاخص عضله اسکلتی (Skeletal Muscle Index (SMI)) یک اندازه گیری عضلانی اسکلتی را به یک متغیر اندازه بدنی تعریف شده عادی می کند. چندین فرمول وجود دارد، بنابراین قبل از مقایسه مقادیر، صورت، مخرج و روش باید بیان شود.

شاخص ترکیب بدن، یک جزء را نسبت به اندازه‌ای از بدن، اغلب مجذور قد، بیان می‌کند؛ نسبت، دو کمیت مشخص را مستقیماً مقایسه می‌کند. صورت و مخرج باید روشن باشند. برای شاخص عضلهٔ اسکلتی تعریف‌های متفاوتی وجود دارد. تعدیل ساده، همهٔ اثرهای اندازهٔ بدن را حذف نمی‌کند و هدف اختصاصی ورزش تعیین نمی‌کند. روش سنجش، جمعیت مرجع و گروه مورد ارزیابی مشخص می‌کنند که مقایسه تا چه حد معنی‌دار است.

مدل ترکیب بدن، اجزا را در یک سطح تعریف‌شده جدا می‌کند. مدل دو جزئی معمولاً چربی و تودهٔ بدون چربی را تفکیک می‌کند. افزودن سنجش آب یا مواد معدنی در مدل پیچیده‌تر بعضی فرض‌ها را کاهش می‌دهد، اما همهٔ خطاها حذف نمی‌شوند. توصیف مولکولی، سلولی و بافتی، شیوه‌های متفاوت بررسی همان بدن‌اند. پیش از مقایسه باید مدل، متغیرهای اندازه‌گیری‌شده و فرض‌ها را شناخت؛ همهٔ اجزای گزارش را نباید بافت‌های آناتومیکِ مستقیماً اندازه‌گیری‌شده دانست.

به عنوان مثال، دو ورزشکار با شاخص توده بدنی یکسان می توانند در قسمت های عضلانی و چربی تفاوت زیادی داشته باشند. یک شاخص خاص جزء ممکن است این تفاوت را واضح‌تر توصیف کند، اما همچنان به اندازه‌گیری اساسی بستگی دارد. قبل از تصمیم گیری در مورد معنی دار بودن یک مقدار برای ورزش یا فرد، صورت، مخرج و گروه مرجع را مشخص کنید.

تودهٔ بدون چربی شامل آب، پروتئین، مواد معدنی و دیگر اجزای غیرچربی است؛ بنابراین استخوان و اندام‌ها را هم در کنار عضله در بر می‌گیرد. اصطلاح‌های FFM، ‏LBM و بافت نرم بدون چربی ممکن است تعریف فنی متفاوت داشته باشند، هرچند گاهی آزادانه به‌جای هم به کار می‌روند. افزایش کوتاه‌مدت برآورد تودهٔ بدون چربی می‌تواند از آب یا گلیکوژن باشد. پیش از نامیدن آن به‌عنوان رشد عضله، تعریف خروجی دستگاه و شرایط آزمون را بررسی می‌کنیم.

BMI از تقسیم تودهٔ بدن بر مجذور قد به دست می‌آید. این معیار برای غربالگری و توصیف جمعیت است و چربی، عضله یا سلامت را مستقیماً اندازه نمی‌گیرد. ورزشکار عضلانی ممکن است با همان BMI، چربی متفاوتی از فرد دیگر داشته باشد. طبقه‌بندی بزرگسالان را نباید مستقیماً به کودک تعمیم داد؛ تفسیر کودکان به سن و جنس وابسته است. ارزیابی سلامت به شرایط بالینی، توزیع چربی و یافته‌های دیگر هم نیاز دارد.

روایی به درستی برآورد کمیت هدف و پایایی به ثبات در تکرار مربوط است. یک روش می‌تواند تکرارپذیر باشد و همچنان سوگیری داشته باشد. خطای فنی و خطای پیش‌بینی نیز منابع متفاوت عدم‌قطعیت‌اند. تغییر کوچک باید در برابر خطای مرتبط و با قرارداد ثابت سنجیده شود. توافق میانگین یک گروه، دقت بالا برای تک‌تک ورزشکاران را تضمین نمی‌کند. تعویض ابزار نیز ممکن است تغییر ظاهری بسازد که منشأ آن روش است، نه تغییر واقعی بدن.

توده و ترکیب بدن بر نیاز حرکت اثر دارند، اما رابطهٔ آن‌ها با عملکرد به نوع تکلیف وابسته است. قدرت مطلق، توان، تکنیک، استقامت، مهارت و بازیابی در رشته‌ها سهم متفاوتی دارند. تقسیم عملکرد بر وزن می‌تواند نسبت را بهتر کند، درحالی‌که عملکرد مطلق افت کرده است. تغییر تغذیه را با آزمون واقعی رشته و پیامد سلامت می‌سنجیم. یک درصد چربی یا وزن مسابقهٔ واحد وجود ندارد که موفقیت همهٔ ورزشکاران را تضمین کند.