GLOSSARY

بارگیری متوالی بیکربنات (Serial Bicarbonate Loading) دریافت بیکربنات را طی یک دورهٔ مشخص آمادگی تکرار می‌کند و با مصرف حادِ یک‌باره تفاوت دارد.

سدیم بیکربنات دسترسی به بافر خارج‌سلولی را بالا می‌برد و در بعضی فعالیت‌های سنگین می‌تواند مفید باشد. زمان‌بندی فردی و تحمل گوارشی محدودیت‌های مهمی‌اند و بار سدیم هم باید بررسی شود. تهوع، ناراحتی شکم یا اسهال ممکن است فایدهٔ احتمالی را از بین ببرند. بیکربنات صرفاً ماده‌ای برای حذف تمام لاکتات نیست و لاکتات هم تنها علت خستگی نیست. ترکیبات و فرمولاسیون‌های بافری دیگر به شواهد خود نیاز دارند و اشتراک عنوان تبلیغاتی آن‌ها را معادل نمی‌کند.

بتاآلانین پیش‌ساز کارنوزین است؛ کارنوزین به بافری یون هیدروژن درون عضله کمک می‌کند. هدف مصرف، افزایش کارنوزین در اثر دریافت تکراری است، نه ایجاد حس فوریِ ضروری پیش از تمرین. فایده به تکلیف وابسته است و نتیجهٔ آزمون ظرفیت باید از عملکرد مسابقه جدا شود. گزگز پس از یک دوز مسئلهٔ شناخته‌شدهٔ تحمل است، نه اثبات کارکرد محصول. تقسیم دوز یا رهش آهسته می‌تواند تحمل را تغییر دهد؛ دوز حاد بزرگ‌تر جای فرایند تجمعی بارگیری را نمی‌گیرد.

به عنوان مثال، یک مداخله بافری که علائم گوارشی قابل توجهی ایجاد می کند، ممکن است علیرغم یافته های آزمایشگاهی امیدوارکننده، غیرعملی باشد. قبل از مسابقه یک استراتژی مناسب را با پشتیبانی واجد شرایط تمرین کنید و قرار گرفتن در معرض سدیم را در نظر بگیرید. یک مزیت قابل تحمل و مرتبط مفیدتر از کپی کردن زمان بندی ورزشکار دیگر یا فرض اینکه همه محصولات بافر معادل هستند مفید است.