GLOSSARY

سلنوز / مسمومیت مزمن با سلنیوم (Selenosis) آسیب ناشی از مواجهه نامناسب با این عنصر یا ترکیبات آن است؛ شکل، مسیر، مقدار و مدت در خطر نقش دارند.

کمبود سلنیوم در زمینه دریافت پایین یا شرایط خاص مطرح است، اما دریافت زیاد نیز می‌تواند سلنوز ایجاد کند. تغییر مو و ناخن، علائم گوارشی یا بوی غیرمعمول در مسمومیت ممکن‌اند و اختصاصی نیستند. افزودن چند منبع غنی و مکمل برای تقویت ایمنی می‌تواند مجموع را نامناسب کند. مرز ایمنی به چارچوب مرجع و شرایط وابسته است؛ ماده ضروری را نباید با ماده بی‌خطر در هر مقدار اشتباه گرفت.

سلنیوم در قالب سلنوسیستئین در بعضی پروتئین‌های اختصاصی وارد می‌شود؛ آنزیم‌های آنتی‌اکسیدانی و متابولیسم هورمون تیروئید از نمونه‌های نقش آن‌اند. سلنوپروتئین به هر پروتئینی که صرفاً سلنیوم کنار آن باشد گفته نمی‌شود. ضروری بودن برای دفاع سلولی، مکمل را تقویت‌کننده قطعی ریکاوری نمی‌کند؛ در ورزشکار با کفایت مناسب، شواهد نقش زیستی را از شواهد منفعت مصرف اضافه جدا می‌کنیم و وضعیت کلی غذا را نیز می‌بینیم.

ضروری بودن یک عنصر به معنای بی‌خطر بودن هر مقدار آن نیست. شکل شیمیایی، مقدار، مدت، کارکرد کلیه یا کبد و داروها خطر را تغییر می‌دهند. دریافت زیاد با مسمومیت اثبات‌شده یک مفهوم نیست، اما هم‌پوشانی مکمل‌ها را باید پیش از بروز علائم پیدا کرد. دوز درمانی برای علت مشخص، الگوی مناسب برای مصرف روزانه همه ورزشکاران نیست و بیشتر همیشه بهتر عمل نمی‌کند.