GLOSSARY

نیاز به سلنیوم (Selenium Requirement) مقدار لازم برای حفظ کارکردهای وابسته در شرایط مشخص است؛ تعیین آن به شواهد ضروری بودن و چارچوب مرجع وابسته است.

سلنیوم در قالب سلنوسیستئین در بعضی پروتئین‌های اختصاصی وارد می‌شود؛ آنزیم‌های آنتی‌اکسیدانی و متابولیسم هورمون تیروئید از نمونه‌های نقش آن‌اند. سلنوپروتئین به هر پروتئینی که صرفاً سلنیوم کنار آن باشد گفته نمی‌شود. ضروری بودن برای دفاع سلولی، مکمل را تقویت‌کننده قطعی ریکاوری نمی‌کند؛ در ورزشکار با کفایت مناسب، شواهد نقش زیستی را از شواهد منفعت مصرف اضافه جدا می‌کنیم و وضعیت کلی غذا را نیز می‌بینیم.

ماهی، گوشت، تخم‌مرغ، غلات و بعضی مغزها منابع سلنیوم‌اند، ولی خاک و منطقه رشد بر مقدار اثر دارند. مغز برزیلی می‌تواند بسیار غنی و متغیر باشد، پس شمار ثابت دانه برای همه محصولات دوز دقیق نیست. نشانگر خون و پروتئین‌های عملکردی با زمینه فرد تفسیر می‌شوند؛ نام آنتی‌اکسیدان در محصول جای ارزیابی کفایت را نمی‌گیرد و مکمل‌های ترکیبی هم باید در جمع دریافت دیده شوند.

نیاز با سن، جنس، مرحله زندگی، جذب و بعضی بیماری‌ها تغییر می‌کند؛ اعداد مرجع جمعیت، نسخه یکسان برای هر ورزشکار نیستند. افزایش تمرین ممکن است با دریافت غذای بیشتر همراه شود و بخشی از نیاز را پوشش دهد. پیش از تصمیم به مکمل، مقدار واقعی غذا، حذف گروه‌های غذایی و اتلاف‌های مستند را می‌سنجیم، نه صرفاً عنوان ورزشی فرد را.