GLOSSARY

دکسترین مقاوم (Resistant Dextrin) محصول دکسترینی مقاوم به بخشی از هضم است؛ ترکیب و میزان مقاومت میان فرآورده‌ها یکسان نیست.

پری‌بیوتیک بستری است که میکروارگانیسم‌های میزبان آن را به‌صورت انتخابی استفاده کنند و فایده سلامت داشته باشد. هر فیبر صرفاً به دلیل تخمیرشدن، خودکار این عنوان را نمی‌گیرد و همه پری‌بیوتیک‌ها الزاماً یک ساختار نیستند. برای ادعای محصول، نوع بستر، مقدار و پیامد معتبر بررسی می‌شوند. غذاهای فیبردار همچنان ارزش دارند، حتی اگر برای تک‌تک آن‌ها ادعای پری‌بیوتیک اختصاصی ثابت نشده باشد.

اینولین، الیگوساکاریدها و بعضی نشاسته‌ها یا دکسترین‌های مقاوم رفتار یکسان ندارند. مقدار، طول زنجیره و آماده‌سازی بر تخمیر و علائم اثر می‌گذارند. افزایش ناگهانی می‌تواند گاز یا ناراحتی ایجاد کند و نشانه ضروری «اثرکردن» نیست. در برنامه ورزشی، تغییر تدریجی و دور از رویداد اصلی فرصت ارزیابی می‌دهد؛ مناسب‌بودن بلندمدت یک غذا با تحمل همان حجم درست پیش از دویدن یکی نیست.

انسان برای شکستن همه پیوندهای فیبر آنزیم ندارد؛ بخشی به میکروب‌های روده می‌رسد و بسته به نوع، تخمیر می‌شود. محصولات شامل اسیدهای چرب کوتاه‌زنجیر و گازند؛ همه فیبرها به یک اندازه تخمیر نمی‌شوند. بنابراین هضم فیبر را نباید همان هضم نشاسته دانست. افزایش تدریجی فیبر و توجه به زمان مسابقه، معمولاً از حذف دائمی همه منابع آن منطقی‌تر است.