GLOSSARY

الگوی غذایی مذهبی (Religious Dietary Practice) قوانین غذا خوردن یا آداب و رسوم مرتبط با اعمال مذهبی یک فرد، که باید مورد بحث قرار گیرد نه اینکه فرض شود.

غذا علاوه بر مواد مغذی با فرهنگ، خانواده، مذهب، هویت و ترجیح شخصی پیوند دارد. درباره الگوی واقعی و ارزش‌های فرد می‌پرسیم و الگوی کلیشه‌ای به او نسبت نمی‌دهیم. می‌توان مثال غذا، روش آماده‌سازی و زمان وعده را با حفظ کفایت و ایمنی مرتبط تطبیق داد. محدودیت فرهنگی گاهی جایگزین مناسب می‌خواهد، اما غذای ناآشنا ذاتاً نامناسب‌تر نیست. در سفر تیمی و مراقبت بالینی، گزینه پذیرفتنی مستقیم با خود فرد بررسی می‌شود تا نسخه‌ای با نیت خوب، او را بدون غذای کافی و قابل مصرف باقی نگذارد.

موجودبودن غذا با امکان دسترسی و استفاده از آن یکسان نیست. هزینه، رفت‌وآمد، ساعت کار فروشگاه، امکانات آشپزی، ناتوانی و ترتیبات تیمی می‌توانند دریافت را تغییر دهند. ناامنی غذایی به دسترسی نامطمئن به غذای کافی و مناسب مربوط است و با گفتن «انتخاب بهتری داشته باش» حل نمی‌شود. محدودیت‌ها باید محترمانه پرسیده و حمایت عملی مشخص شود. منوی ورزشی حتی اگر از نظر نظری کامل باشد، وقتی ورزشکار نتواند غذا را بخرد، آماده کند، نگه دارد یا سر وقت به آن برسد، به نتیجه مطلوب نمی‌رسد.

رژیم کافی، انرژی و مواد مغذی ضروری را متناسب با وضعیت سلامت تأمین می‌کند. تنوع زیاد یا برچسب غذای سالم به‌تنهایی کفایت را ثابت نمی‌کند. آنچه واقعاً خورده می‌شود، غذاهای حذف‌شده و جایگزین مناسب آن‌ها اهمیت دارد. ورزشکار ممکن است سبزی فراوان بخورد، اما برای تمرین انرژی یا کربوهیدرات کافی دریافت نکند. بنابراین کل الگوی دریافت، توزیع غذا و احتمال کمبودهای مشخص را بررسی می‌کنیم؛ یک غذای خاص یا مکمل، تمام رژیم را خودبه‌خود متعادل نمی‌کند.