GLOSSARY

حساسیت گیرنده (Receptor Sensitivity) پاسخ‌پذیری سامانه گیرنده به مقدار معین پیام است.

گیرنده‌های غشایی می‌توانند پیام را از راه پروتئین G، فعالیت کینازی یا مسیرهای همراه منتقل کنند؛ گیرنده‌های درون‌سلولی بیشتر با تنظیم بیان ژن پیوند دارند. پیام‌رسان دوم با خود هورمون فرق دارد و یک پیام می‌تواند چند شاخه را فعال کند. پاسخ سریع و تغییر بیان طولانی‌تر هم‌معنا نیستند. نام مسیر به‌تنهایی مقدار واقعی اثر بر عضله، اشتها یا ذخیره انرژی را تعیین نمی‌کند.

حساسیت یعنی پاسخ به مقدار معین پیام؛ با غلظت هورمون یا تعداد گیرنده کاملاً یکی نیست. کاهش تعداد، تغییر اتصال و تغییر پیام‌رسانی پایین‌دست می‌توانند پاسخ را عوض کنند. پاسخ‌دهی بیشینه نیز با جابه‌جایی حساسیت تفاوت دارد. از یک عدد خون نمی‌توان وضعیت همه گیرنده‌های بافت‌ها را فهمید؛ نوع آزمون و بافت هدف برای قضاوت مقاومت یا حساسیت لازم‌اند.

AMPK، mTOR و مسیرهای مرتبط اطلاعات انرژی، اسیدهای آمینه و محرک‌های دیگر را یکپارچه می‌کنند؛ خود این پروتئین‌ها هورمون گردش خون نیستند. بخش‌های مختلف یک مسیر نقش یکسان ندارند و پاسخ به بافت وابسته است. تحریک کوتاه یک نشانگر ساخت، با افزایش قطعی توده عضله برابر نیست. تمرین مؤثر، انرژی و پروتئین کافی و فرصت بازیابی در کنار پیام‌رسانی مولکولی برای نتیجه واقعی لازم‌اند.