GLOSSARY

هیپوگلیسمی برگشتی (Rebound Hypoglycemia) افت گلوکز به محدودهٔ پایین پس از دریافت قبلی را توصیف می‌کند که گاهی نزدیک شروع ورزش دیده می‌شود. علائم و اندازه‌گیری تأییدشده باید با توجه به شرایط تفسیر شوند.

خوردن کربوهیدرات پیش از ورزش می‌تواند گلوکز و انسولین را بالا ببرد؛ با شروع فعالیت نیز برداشت گلوکز در عضله افزایش می‌یابد. در بعضی افراد این گذار با افت موقت گلوکز همراه می‌شود، اما علائم و اثر آن بر عملکرد یکسان نیست. هر افت آزمایشگاهی به معنای بیماری نیست. تمرین‌کردن زمان و ترکیب غذا به یافتن روش قابل‌تحمل کمک می‌کند. علائم شدید یا مکرر، به‌ویژه هنگام مصرف داروی کاهندهٔ قند خون، نیازمند ارزیابی هستند و نباید با آزمون‌وخطای مداوم مدیریت شوند.

وعدهٔ پیش از ورزش هم به ذخایر سوخت آغاز فعالیت کمک می‌کند و هم بر راحتی گوارشی اثر دارد. یک وعدهٔ بزرگ معمولاً نسبت به میان‌وعدهٔ کوچک به فاصلهٔ بیشتری تا فعالیت شدید نیاز دارد، اما هضم با یک ساعت ثابت برای همه پیش نمی‌رود. حجم غذا، چربی، فیبر، شدت فعالیت و تحمل فرد مهم‌اند. خوراکی‌های آشنا و حاوی کربوهیدرات پیش از تمرین سنگین مفیدند. سبک‌ترکردن یک وعده برای راحتی گوارش، به معنای حذف چربی یا فیبر از رژیم روزمره نیست.

گلیکوژن عضله و کبد نقش‌های مرتبط اما متفاوت دارند. گلیکوژن عضلانی عمدتاً به همان عضله سوخت می‌رساند؛ گلیکوژن کبد به حفظ گلوکز خون کمک می‌کند. ناشتایی شبانه می‌تواند دسترسی کربوهیدرات کبدی را کم کند، بی‌آنکه همهٔ عضلات به همان میزان تخلیه شوند. غلظت اولیه، تارهای درگیر و نیاز فعالیت بر مصرف اثر دارند. برآورد ذخیرهٔ کل، دسترسی تک‌تک مخزن‌های موضعی گلیکوژن را در یک حرکت مشخص مستقیماً نشان نمی‌دهد.