GLOSSARY

هیپوگلیسمی واکنشی (Reactive Hypoglycemia) افت قند پس از غذاست که باید از علائم بدون افت معتبر جدا شود.

احساس لرزش، ضعف یا گرسنگی به‌تنهایی افت قند را ثابت نمی‌کند؛ تشخیص به گلوکز معتبر در زمان علائم و زمینه فرد وابسته است. افت پس از غذا با افت ناشی از ورزش یک علت واحد ندارد و داروهای کاهنده قند زمینه را تغییر می‌دهند. علائم شدید مانند گیجی یا کاهش هوشیاری نیازمند رسیدگی فوری‌اند. تکرار موارد باید بررسی شود؛ حذف خودکار کربوهیدرات یا نسبت‌دادن همه خستگی‌ها به انسولین راه تشخیص نیست.

وقتی گلوکز کاهش می‌یابد، کاهش ترشح انسولین و افزایش پیام‌های حمایت‌کننده تولید گلوکز به حفظ فراهمی کمک می‌کنند. گلوکاگون و کاتکول‌آمین‌ها پاسخ سریع‌تری دارند و هورمون‌های دیگر نقش زمانی متفاوتی دارند. وضعیت دیابت، دارو و سابقه افت قند می‌تواند پاسخ را تغییر دهد. «ضدتنظیمی» به معنی مضر بودن نیست؛ این پیام‌ها بخشی از دفاع طبیعی‌اند و تفسیرشان به زمینه و شدت فعالیت وابسته است.

گلوکز خون از ورود غذایی، تولید درون‌زاد و برداشت بافتی اثر می‌گیرد. انسولین، گلوکاگون و پیام‌های عصبی و هورمونی دیگر هماهنگ عمل می‌کنند. پاسخ گذرای پس از وعده با اختلال پایدار تحمل گلوکز برابر نیست و نوع نمونه و زمان اندازه‌گیری اهمیت دارد. سنجش گلوکز با اندازه‌گیری مستقیم انرژی در دسترس عضله یکسان نیست؛ گلیکوژن، شدت فعالیت و سوخت‌های دیگر هم در تفسیر ورزشی حضور دارند.