GLOSSARY

فعال‌سازی پروتئولیتیکی (Proteolytic Activation) برش پروتئینی موجب ایجاد شکل فعال می‌شود.

بعضی آنزیم‌ها ابتدا به شکل پیش‌ساز کم‌فعال یا غیرفعال ساخته می‌شوند تا محل و زمان فعالیت کنترل شود. برش پروتئولیتیک می‌تواند آن‌ها را فعال کند و معمولاً مثل افزودن و برداشتن فسفات، رفت‌وبرگشت سریع همان مولکول نیست. هر بلوغ آنزیمی الزاماً برش نیست و ممکن است تاخوردگی یا اتصال کوفاکتور هم لازم باشد. هضم غذایی و فعال‌سازی پروتئازها مثال‌اند، نه دلیل نیاز عمومی ورزشکار به آنزیم خوراکی.

مقدار آنزیم حاصل توازن ساخت و تخریب پروتئین است؛ بیان ژن، مقدار RNA، پروتئین و فعالیت اندازه‌گیری‌شده لایه‌های یکسانی نیستند. القا یا سرکوب می‌تواند به بیان یا فعالیت اشاره کند و باید تعریف شود. «دائماً بیان‌شونده» به معنی مقدار کاملاً ثابت در همه شرایط نیست. برای نتیجه‌گیری ورزشی، تغییر ظرفیت در طول تمرین را از فعال‌شدن سریع آنزیم موجود و از شار واقعی جدا می‌کنیم.

محل آنزیم تعیین می‌کند به کدام سوبسترا، کوفاکتور و شرایط دسترسی داشته باشد. سیتوزول، ماتریکس میتوکندری، پراکسی‌زوم و هسته محیط یکسانی ندارند. «میکروزومی» معمولاً به بخش حاصل از آماده‌سازی آزمایشگاهی غشاهای شبکه آندوپلاسمی اشاره دارد، نه اندامک مستقل معمول در سلول زنده. انتقال مستقیم واسطه میان آنزیم‌ها باید با شواهد نشان داده شود؛ نزدیکی یا حضور در یک بخش به‌تنهایی کافی نیست.