حفظ پروتئین / اثر صرفه‌جویی پروتئینی
پروتئین‌ها و اسیدهای آمینه
حفظ پروتئین / اثر صرفه‌جویی پروتئینی (Protein Sparing) به کاهش استفاده از پروتئین یا اسیدهای آمینه برای تأمین بعضی نیازهای سوختی اشاره می‌کند، وقتی منابع و شرایط دیگر مناسب‌اند. با اثر حفظ‌کننده پروتئین، در بسیاری از متن‌ها همان مفهوم را دارد.
کافی‌بودن انرژی و کربوهیدرات متناسب با تمرین می‌تواند نیاز به استفاده سوختی از اسیدهای آمینه را کمتر کند. در کم‌خوری شدید، افزایش پروتئین به‌تنهایی همه پیامدها را جبران نمی‌کند. اثر حفظ‌کننده پروتئین نیز به معنی بی‌نیازی از پروتئین غذایی یا توقف کامل تجزیه طبیعی بافت نیست.
پس از جداشدن یا جابه‌جایی نیتروژن، اسکلت کربنی اسید آمینه می‌تواند در مسیرهای انرژی، ساخت گلوکز یا تولید ترکیبات کتوژنیک وارد شود. این سرنوشت با ضروری‌بودن غذایی فرق دارد. گلوکوژنیک‌بودن به معنی تبدیل فوری و کامل هر گرم پروتئین خورده‌شده به قند خون نیست؛ نیاز بدن و شرایط سوخت‌وساز نیز تعیین‌کننده‌اند.
نیتروژن اسیدهای آمینه باید در بدن جابه‌جا، استفاده مجدد یا دفع شود؛ بخشی از آن در کبد به اوره تبدیل و از کلیه دفع می‌شود. اسکلت کربنی می‌تواند جداگانه وارد سوخت‌وساز شود. این فرایند طبیعی را نباید به‌تنهایی نشانه آسیب کلیه دانست، اما بیماری شناخته‌شده کلیه نیازمند هدف تغذیه‌ای فردی است.
کربوهیدرات و انرژی کافیِ متناسب با تمرین می‌توانند بخشی از فشار استفاده سوختی از اسیدها را کمتر کنند. این به معنی جایگزینی کامل پروتئین با برنج یا نوشیدنی نیست. نیاز به اسیدهای ضروری و محرک تمرین برای نگهداری بافت همچنان وجود دارد.
🔒 The rest of this entry is available after free Google sign-in.
Home
Academy
Site Map