GLOSSARY

جدول قابلیت هضم پروتئین‌ها (Protein Digestibility Table)

تخمین قابلیت هضم به محل اندازه گیری و اصلاح برای تلفات درون زا بستگی دارد. ارزش ها را نمی توان به طور بی رویه در بین آماده سازی ها منتقل کرد.

قابلیت هضم پروتئین میزان تجزیه و دسترسی گوارشی پروتئین را با روش معین بیان می‌کند. سرعت هضم و مقدار نهاییِ هضم‌شده دو ویژگی متفاوت‌اند؛ درصد بدون روش و شرایط، تفسیر کاملی ندارد.

پروتئازهای معده و روده، زنجیره پروتئینی را به پپتیدها و اسیدهای آمینه کوچک‌تر می‌شکنند. بخشی از جذب به شکل اسید آمینه آزاد و بخشی به صورت دی‌پپتید و تری‌پپتید انجام می‌شود؛ این پپتیدها نیز عمدتاً در سلول روده بیشتر تجزیه می‌شوند. جذب، به معنی رسیدن پروتئین کامل غذا به عضله نیست.

سنجش هضم ممکن است بر نیتروژن کل یا اسید آمینه مشخص و بر انتهای روده باریک یا مدفوع تکیه کند. میکروب‌های روده بزرگ می‌توانند ترکیب نیتروژن را تغییر دهند؛ بنابراین این روش‌ها یکسان نیستند. تصحیح برای مواد درون‌زاد نیز اهمیت دارد و درصدهای به‌دست‌آمده از روش‌های متفاوت، همیشه مستقیماً قابل‌مقایسه نیستند.