GLOSSARY

سوءتغذیه پروتئین–کالری (Protein–Calorie Malnutrition) شامل کمبود انرژی و پروتئین در دسترس با اثرات نامطلوب بر بافت و عملکرد است.

برای مثال، افت وزن ناخواسته و کم‌شدن غذا حتی با باقی‌ماندن در گروه وزنی بالا نیاز به بررسی دارند. تغییر اخیر، بیماری و عملکرد عضله ارزیابی می‌شوند، نه فقط ظاهر فرد. غربالگری مثبت باید به مراقبت مناسب برسد و به برچسب یا توصیه عمومی پروتئین محدود نشود.

سوءتغذیه در اندازه‌های مختلف بدن، حتی در فرد چاق، رخ می‌دهد. ارزیابی، کاهش دریافت یا جذب، التهاب ناشی از بیماری، روند وزن و یافته‌های مرتبط با ترکیب بدن یا عملکرد را در نظر می‌گیرد. کم‌تغذیه‌ای، بیش‌تغذیه‌ای و کمبود ریزمغذی مشخص، مشکل‌های هم‌پوشان اما متفاوت‌اند. وزن ثابت یا بالا، دریافت ناکافی مواد مغذی یا کاهش عضله را رد نمی‌کند. در ورزشکار، دریافت رو به کاهش، بیماری تکرارشونده یا افت وزن ناخواسته باید بررسی شود و صرفاً سبک‌ترشدن تحسین نشود.

غربالگری تغذیه افرادی را مشخص می‌کند که شاید به ارزیابی کامل‌تر نیاز داشته باشند؛ به‌تنهایی همه علت‌ها را تعیین یا درمان را تجویز نمی‌کند. ابزار معتبر باید برای جمعیت مناسبش استفاده شود و نتیجه مثبت با بررسی لازم دنبال شود. دریافت اخیر، تغییر وزن ناخواسته، علائم و زمینه بالینی اهمیت دارند. با تغییر شرایط، بررسی تکرار می‌شود. غربالگری منفی دلیل نادیده‌گرفتن علامت نگران‌کننده تازه یا افت آشکار عملکرد ورزشکار نیست.

نشانگر آزمایشگاهی در زمینه بالینی اطلاعات می‌دهد و تشخیص کامل تغذیه نیست. آلبومین و پره‌آلبومین از التهاب، تعادل مایعات، عملکرد اندام و فرایندهای دیگر اثر می‌گیرند؛ بنابراین شاخص مستقیم و مستقل دریافت پروتئین یا توده عضله نیستند. محدوده مرجع هم الزاماً هدف بهینه ورزشکار نیست. آزمایش مرتبط باید با دریافت، یافته جسمانی، علائم و روند ترکیب شود. پیش از نسبت‌دادن نتیجه فقط به رژیم، روش و زمان نمونه‌گیری نیز باید در نظر گرفته شوند.

تغذیه بالینی، ارزیابی را به مداخله فردی تبدیل می‌کند و پاسخ را می‌سنجد. نام بیماری به‌تنهایی نسخه را تعیین نمی‌کند؛ مرحله بیماری، دارو، علائم، آزمایش، دریافت و هدف عملکردی مهم‌اند. غربالگری احتمال خطر را شناسایی می‌کند؛ ارزیابی کامل‌تر از تشخیص تغذیه‌ای و برنامه مراقبت پشتیبانی می‌کند. ورزش، نیاز تمرین را به این تصویر اضافه می‌کند و الزام بالینی را حذف نمی‌کند. وقتی هدف پزشکی و عملکردی تداخل دارند، مراقبت باید هماهنگ شود و منوی استاندارد ورزشکار برای همه بیماران به کار نرود.

بازتوانی تغذیه، دریافت کافی، وضعیت مواد مغذی و عملکرد را متناسب با علت و شدت تخلیه بازمی‌گرداند. بازگرداندن وزن می‌تواند یک هدف باشد، اما افزایش عدد ترازو به‌تنهایی بازیابی کامل عضله، سلامت یا رفتار خوردن را ثابت نمی‌کند. زمان و پایش به بیماری، دریافت قبلی و خطر تغذیه مجدد وابسته‌اند. غذا، درمان و فعالیت مناسب باید هماهنگ شوند؛ بهبود صرفاً افزودن مقدار ثابت کالری تا رسیدن به وزن هدف نیست.

رژیم کافی، انرژی و مواد مغذی ضروری را متناسب با وضعیت سلامت تأمین می‌کند. تنوع زیاد یا برچسب غذای سالم به‌تنهایی کفایت را ثابت نمی‌کند. آنچه واقعاً خورده می‌شود، غذاهای حذف‌شده و جایگزین مناسب آن‌ها اهمیت دارد. ورزشکار ممکن است سبزی فراوان بخورد، اما برای تمرین انرژی یا کربوهیدرات کافی دریافت نکند. بنابراین کل الگوی دریافت، توزیع غذا و احتمال کمبودهای مشخص را بررسی می‌کنیم؛ یک غذای خاص یا مکمل، تمام رژیم را خودبه‌خود متعادل نمی‌کند.