GLOSSARY

فراهمی زیستی پروتئین (Protein Bioavailability) اصطلاحی گسترده برای فراهم‌شدن اسیدهای آمینه غذایی جهت استفاده بدن است. تعریف عملی آن باید مشخص باشد؛ هضم، جذب و استفاده بافتی یک مرحله یا یک درصد واحد نیستند.

پروتئازهای معده و روده، زنجیره پروتئینی را به پپتیدها و اسیدهای آمینه کوچک‌تر می‌شکنند. بخشی از جذب به شکل اسید آمینه آزاد و بخشی به صورت دی‌پپتید و تری‌پپتید انجام می‌شود؛ این پپتیدها نیز عمدتاً در سلول روده بیشتر تجزیه می‌شوند. جذب، به معنی رسیدن پروتئین کامل غذا به عضله نیست.

سنجش هضم ممکن است بر نیتروژن کل یا اسید آمینه مشخص و بر انتهای روده باریک یا مدفوع تکیه کند. میکروب‌های روده بزرگ می‌توانند ترکیب نیتروژن را تغییر دهند؛ بنابراین این روش‌ها یکسان نیستند. تصحیح برای مواد درون‌زاد نیز اهمیت دارد و درصدهای به‌دست‌آمده از روش‌های متفاوت، همیشه مستقیماً قابل‌مقایسه نیستند.

اگر محصولی «فراهمی کامل» تبلیغ می‌کند، باید پرسید کدام اسید آمینه، کدام روش و کدام پیامد سنجیده شده است. افزایش اسیدهای آمینه خون پس از پودر، به‌تنهایی ثابت نمی‌کند تمام آن‌ها در عضله استفاده شده یا نتیجه بلندمدت برتر است.