GLOSSARY

احتمال ناکافی‌بودن دریافت (Probability of Inadequacy) برآورد احتمال ناکافی‌بودن دریافت معمول برای تأمین نیاز؛ این احتمال با تشخیص کمبود بالینی تفاوت دارد.

کفایت دریافت را با توجه به دریافت معمول، توزیع مناسب نیاز و هدف ارزیابی می‌سنجیم. پایین‌تر بودن دریافت یک روز از مقدار توصیه‌شده، تشخیص کمبود نیست. برآورد وضعیت یک جمعیت با تصمیم درباره یک فرد به استدلال متفاوتی نیاز دارد و فرض‌های بعضی روش‌ها برای همه مواد مغذی برقرار نیست. نسبت کفایت فقط مقایسه دریافت با یک مرجع است؛ جذب یا وضعیت بالینی را مستقیماً نشان نمی‌دهد. میانگین مطلوب چند ماده هم ممکن است کمبود مهم یک ماده را پنهان کند؛ نتایج اختصاصی هر ماده باید حفظ شوند.

در نظام‌های مرجع تغذیه، میانگین نیاز، مقدار توصیه‌شده، دریافت کافی و حد بالای دریافت معنای یکسانی ندارند. تفسیر هر عدد به مرجع منتشرکننده، ماده مغذی، جمعیت و مرحله زندگی بستگی دارد. میانگین نیاز برای پوشش نیاز حدود نیمی از افراد سالم یک گروه تعریف می‌شود؛ مقدار توصیه‌شده برای پوشش نیاز تقریباً همه افراد آن گروه است. این مقادیر را نباید با اعداد برچسب غذا یکسان دانست. برای ورزشکار ابتدا نظام مرجع مشخص می‌شود و سپس بررسی می‌کنیم آیا تمرین یا وضعیت بالینی، ارزیابی فردی بیشتری می‌خواهد.

برای مثال، ثبت کوتاه ورزشکار شاید یک روز کم‌کلسیم و یک روز با دریافت غیرمعمول زیاد داشته باشد. منابع معمول و مرجع مناسب را بررسی می‌کنیم. امتیاز کلی مطلوب رژیم، دلیل کنارگذاشتن یافته اختصاصی و نگران‌کننده یک ماده نیست.

وقتی شواهد برای تعیین میانگین نیاز و مقدار توصیه‌شده کافی نیست، از «دریافت کافی» استفاده می‌شود. دریافت برابر یا بالاتر از آن می‌تواند از قضاوت درباره کفایت حمایت کند، اما پایین‌تر بودن دریافت، احتمال ناکفایتی را مشخص نمی‌کند. حد بالای دریافت نیز به خطر عوارض مربوط است و هدف تغذیه محسوب نمی‌شود. برای بعضی مواد، این حد همه منابع و برای بعضی دیگر فقط شکل‌ها یا منابع معینی را شامل می‌شود. پیش از جمع‌زدن غذا، محصولات غنی‌شده و مکمل‌ها، تعریف اختصاصی همان ماده باید بررسی شود.

دریافت معمول به میانگین بلندمدت دریافت اشاره دارد، نه غذای یک روز منفرد. تفاوت روزهای تمرین، استراحت و مسابقه بخشی از تغییر واقعی دریافت است؛ خطای اندازه‌گیری هم به آن اضافه می‌شود. مشاهده‌های تکراری باید شرایط مرتبط را پوشش دهند و با روش مناسب جمع‌آوری شوند. میانگین چند روز غیرمعمول همچنان می‌تواند گمراه‌کننده باشد. برای ورزشکار، اطلاعات مهم توزیع غذا و زمان‌بندی را نیز نگه می‌داریم؛ میانگین هفتگی ظاهراً مناسب انرژی ممکن است هم‌زمان با سوخت‌رسانی ناکافی مکرر در اطراف جلسات سنگین وجود داشته باشد.

وضعیت یک ماده مغذی حاصل دریافت، جذب، توزیع، ذخایر، اتلاف و نیاز فیزیولوژیک است. غلظت طبیعی خون همیشه ذخایر کافی را تضمین نمی‌کند و نتیجه غیرطبیعی هم می‌تواند علت غیرتغذیه‌ای داشته باشد. برای مثال، کلسیم خون مستقیماً کفایت کلسیم غذایی یا ذخیره استخوان را اندازه نمی‌گیرد. مواد مغذی مختلف به راهبردهای ارزیابی متفاوت نیاز دارند. آزمایش برای سؤال بالینی مشخص انتخاب می‌شود و همراه علائم، رژیم، بیماری مرتبط و شرایط نمونه‌گیری تفسیر می‌شود؛ هر عدد در یک پنل گسترده آزمایشگاهی، هدفی برای بهینه‌سازی عملکرد ورزشی نیست.

روش ارزیابی دریافت بر اساس سؤال، جمعیت و امکانات انتخاب می‌شود. ثبت اخیر غذا می‌تواند زمان‌بندی وعده‌ها پیرامون تمرین را روشن کند؛ پرسشنامه بسامد مصرف برای بررسی الگوهای بلندمدت مناسب‌تر است. هیچ‌کدام به‌خودی‌خود دریافت معمول را با دقت کامل مشخص نمی‌کنند. جزئیات غذا باید با تمرین، دسترسی، علائم، دارو و اندازه‌گیری‌های مرتبط ترکیب شوند. لازم است محدودیت روش و نتیجه‌های نامطمئن روشن باشند. ارزیابی خوب به تصمیم قابل پیگیری می‌رسد؛ صرفاً یک گزارش طولانی مواد مغذی با اعدادی دقیق‌تر از کیفیت داده‌های اولیه نیست.