GLOSSARY

میان‌وعده قبل از مسابقه (Pre-Competition Snack) یک نوبت کوچک غذا پیش از فعالیت است و هنگامی کاربرد دارد که فاصله از وعدهٔ اصلی زیاد باشد یا خوردن وعدهٔ بزرگ راحت نباشد.

وعدهٔ پیش از ورزش هم به ذخایر سوخت آغاز فعالیت کمک می‌کند و هم بر راحتی گوارشی اثر دارد. یک وعدهٔ بزرگ معمولاً نسبت به میان‌وعدهٔ کوچک به فاصلهٔ بیشتری تا فعالیت شدید نیاز دارد، اما هضم با یک ساعت ثابت برای همه پیش نمی‌رود. حجم غذا، چربی، فیبر، شدت فعالیت و تحمل فرد مهم‌اند. خوراکی‌های آشنا و حاوی کربوهیدرات پیش از تمرین سنگین مفیدند. سبک‌ترکردن یک وعده برای راحتی گوارش، به معنای حذف چربی یا فیبر از رژیم روزمره نیست.

خوردن کربوهیدرات پیش از ورزش می‌تواند گلوکز و انسولین را بالا ببرد؛ با شروع فعالیت نیز برداشت گلوکز در عضله افزایش می‌یابد. در بعضی افراد این گذار با افت موقت گلوکز همراه می‌شود، اما علائم و اثر آن بر عملکرد یکسان نیست. هر افت آزمایشگاهی به معنای بیماری نیست. تمرین‌کردن زمان و ترکیب غذا به یافتن روش قابل‌تحمل کمک می‌کند. علائم شدید یا مکرر، به‌ویژه هنگام مصرف داروی کاهندهٔ قند خون، نیازمند ارزیابی هستند و نباید با آزمون‌وخطای مداوم مدیریت شوند.

راهبرد کم‌پسماند با راهبرد کم‌فودمپ یکسان نیست. کاهش کربوهیدرات‌های تخمیرپذیر و کم‌جذب ممکن است در برخی ورزشکاران علامت‌دار کمک‌کننده باشد؛ کاهش پسماند بیشتر به محدودکردن محتویات روده توجه دارد. هیچ‌کدام شرط عمومی شرکت در مسابقه نیستند. محدودیت باید هدفمند و در صورت مناسب‌بودن موقت باشد و پس از آن کیفیت رژیم بررسی شود تا انرژی، کربوهیدرات و مواد مغذی کافی بمانند. تغییر همزمان چندین خوراکی نیز تشخیص عامل واقعی ناراحتی را دشوار می‌کند.