GLOSSARY

متابولیسم پساجذبی (Postabsorptive Metabolism) الگوی پس از کاهش ورود مستقیم مواد وعده قبلی است.

پس از غذا، جذب و ذخیره و استفاده از مواد در کنار پاسخ هورمونی تغییر می‌کنند؛ در فاصله پساجذبی سهم ذخایر و تولید درون‌زاد بیشتر می‌شود. این گذار کلید روشن‌وخاموش دقیق با ساعت یکسان برای همه وعده‌ها نیست. یک وعده مختلط و فعالیت اخیر می‌توانند الگو را تغییر دهند. برای ورزشکار، هدف جلسه و کفایت کل روز و تحمل در تصمیم زمان غذا مهم‌اند، نه برتری همیشگی ناشتا یا تغذیه‌شده در همه پیامدها.

ناشتایی شبانه و گرسنگی طولانی با کمبود شدید انرژی یک زمینه واحد نیستند. با ادامه محدودیت، سهم گلیکوژن، گلوکونئوژنز، چربی و کتون تغییر می‌کند، اما همه نیاز گلوکز و پروتئین حذف نمی‌شود. سازگاری حفظ بقا به معنی بهترین راه آماده‌سازی ورزشی نیست. در کم‌غذایی شدید و طولانی، بازگشت تغذیه نیز می‌تواند نیازمند مراقبت باشد؛ این را با برنامه معمول وعده پیش و پس از تمرین یکسان نمی‌گیریم.

تولید درون‌زاد گلوکز می‌تواند از تجزیه گلیکوژن و ساخت نو حاصل شود؛ برابر گلوکونئوژنز تنها نیست. آزادسازی به خون با تولید داخل سلول هم یک اندازه نیست، چون مصرف محلی وجود دارد. در ناشتایی و فعالیت، سهم مسیرها و اندام‌ها تغییر می‌کند. روش ردیاب و تعریف مخزن برای اندازه‌گیری مهم‌اند؛ یک قند خون ثابت می‌تواند با گردش بالا همراه باشد و به معنی بی‌نیازی از سوخت یا توقف استفاده نیست.