GLOSSARY

تغذیه پس از تمرین (Post-Workout Nutrition) پس از فعالیت غذا و مایع فراهم می‌کند تا تلفات مرتبط جبران و ترمیم پشتیبانی شود. نیاز بعدی، فوریت این کار را مشخص می‌کند.

تغذیهٔ بازیابی، بازسازی کربوهیدرات، تأمین پروتئین و جایگزینی آب و الکترولیت را بر اساس کاهش واقعی و زمان اجرای بعدی بررسی می‌کند. فاصلهٔ کوتاه، دریافت زودهنگام و تحمل‌شده را مهم‌تر می‌کند. با فرصت بیشتر، وعدهٔ معمول می‌تواند کافی باشد؛ خوراک قابل‌حمل هنگام کم‌اشتهایی یا مشکل دسترسی کمک می‌کند. درد کمتر با بازگشت کارکرد یکسان نیست و تغذیه به‌تنهایی جای استراحت کافی یا بار تمرین مناسب را نمی‌گیرد.

گلیکوژن عضله و کبد نقش‌های مرتبط اما متفاوت دارند. گلیکوژن عضلانی عمدتاً به همان عضله سوخت می‌رساند؛ گلیکوژن کبد به حفظ گلوکز خون کمک می‌کند. ناشتایی شبانه می‌تواند دسترسی کربوهیدرات کبدی را کم کند، بی‌آنکه همهٔ عضلات به همان میزان تخلیه شوند. غلظت اولیه، تارهای درگیر و نیاز فعالیت بر مصرف اثر دارند. برآورد ذخیرهٔ کل، دسترسی تک‌تک مخزن‌های موضعی گلیکوژن را در یک حرکت مشخص مستقیماً نشان نمی‌دهد.

به عنوان مثال، یک ورزشکار مسابقات می تواند از اولین استراحت موجود برای نوشیدنی قابل تحمل و غذای قابل حمل قبل از خوردن یک وعده غذایی کاملتر بعدا استفاده کند. حساب بازی بعدی و آنچه در مسابقه قبلی خالی شده است. فاصله زمانی بازیابی کوتاه، آمادگی و دسترسی زودهنگام را بیشتر از یک روز تک جلسه ای نتیجه می دهد.