فسفوگلیسرات کیناز
آنزیم‌ها و تنظیم مسیرهای متابولیکی
فسفوگلیسرات کیناز (Phosphoglycerate Kinase (PGK)) انتقال مستقیم فسفریل از واسطه گلیکولیتیک به ADP را انجام می‌دهد.
گلیکولیز در سیتوزول از گلوکز یا ماده ورودی مناسب، پیرووات و حامل احیاشده تولید می‌کند و تولید خالص ATP دارد. خود مسیر نیاز مستقیم به اکسیژن ندارد و هنگام فعالیت هوازی هم جریان دارد. تبدیل پیرووات به لاکتات به بازسازی حامل اکسیدشده برای ادامه مسیر کمک می‌کند. بنابراین وجود لاکتات، نبود قطعی اکسیژن نیست و گلیکولیز را نباید فقط سامانه زمان کمبود اکسیژن دانست.
واسطه‌های فسفاته، گلوکز را در شبکه سلولی نگه می‌دارند و در مراحل برش و انتقال گروه شرکت می‌کنند. گلوکز فسفاته می‌تواند میان گلیکولیز، ذخیره گلیکوژن و مسیر پنتوز فسفات تقسیم شود. بعضی تریوزها نیز با ساخت گلیسرول و دیگر مسیرها ارتباط دارند. نام یک واسطه فقط موقعیت شیمیایی را می‌گوید؛ مقدار بالاتر آن لزوماً به معنی شار بیشتر یا توصیه مصرف مستقیم همان ترکیب نیست.
کنترل شار معمولاً بین چند مرحله، عرضه سوبسترا و نیاز مصرف تقسیم می‌شود. «محدودکننده سرعت» توصیفی وابسته به شرایط است و یک آنزیم همیشه فرمانده ثابت تمام مسیر نیست. مرحله تعهدی ورود اختصاصی‌تر به مسیر را مشخص می‌کند و الزاماً همان مرحله دارای بیشترین کنترل نیست. افزایش یک آنزیم یا مصرف پیش‌ساز آن بدون سنجش کل شبکه، تضمین‌کننده افزایش شار یا عملکرد نیست.
برای نمونه، اگر پس از یک دوره تمرین فعالیت آنزیمی تغییر کند، ابتدا می‌پرسیم سنجش روی خون، نمونه بافت یا پروتئین خالص بوده است. سپس شرایط آزمون، تغذیه و زمان آخرین جلسه را کنار عملکرد واقعی قرار می‌دهیم؛ این مقایسه کمک می‌کند پاسخ تنظیمی را با کمبود غذایی یا نیاز به مکمل اشتباه نگیریم.
🔒 The rest of this entry is available after free Google sign-in.
Home
Academy
Site Map