GLOSSARY

فسفوگلوکوموتاز (Phosphoglucomutase) جایگاه فسفات گلوکز را میان واسطه‌های ذخیره و مصرف جابه‌جا می‌کند.

گلیکوژنز ساخت ذخیره گلیکوژن و گلیکوژنولیز آزادسازی واحدها از آن است؛ هر دو بخشی از تنظیم پویا هستند. شکل فسفاته محصولات و مسیر رسیدن به گلوکز قابل‌استفاده اهمیت دارند. ذخیره به رژیم، تمرین و وضعیت بافت وابسته است و فقط از حجم یک وعده محاسبه نمی‌شود. یک نرخ ساخت بالا پس از جلسه با نیاز به پرخوری دائمی یا ذخیره نامحدود برابر نیست؛ هدف بازیابی متناسب با برنامه بعدی است.

گلیکوژن کبد به حفظ عرضه گلوکز خون کمک می‌کند و گلیکوژن عضله عمدتاً در همان عضله مصرف می‌شود. عضله در شرایط معمول گلوکز آزاد را از ذخیره مانند کبد به خون تحویل نمی‌دهد؛ تبادل مواد دیگر می‌تواند غیرمستقیم مشارکت کند. بنابراین خالی‌شدن یک عضله را از قند خون تنها نمی‌فهمیم. شدت و عضلات درگیر تعیین می‌کنند ذخیره محلی چه معنایی برای جلسه بعد دارد.

برای نمونه، اگر پس از یک دوره تمرین فعالیت آنزیمی تغییر کند، ابتدا می‌پرسیم سنجش روی خون، نمونه بافت یا پروتئین خالص بوده است. سپس شرایط آزمون، تغذیه و زمان آخرین جلسه را کنار عملکرد واقعی قرار می‌دهیم؛ این مقایسه کمک می‌کند پاسخ تنظیمی را با کمبود غذایی یا نیاز به مکمل اشتباه نگیریم.

تخلیه و بازسازی گلیکوژن با میزان فعالیت، دریافت کربوهیدرات و زمان بازیابی تغییر می‌کنند. فوق‌جبران می‌تواند پس از برنامه مناسب، ذخیره را بالاتر از خط پایه ببرد، اما ظرفیت و زمینه دارد. آب همراه گلیکوژن هم وزن را تغییر می‌دهد و افزایش سریع ترازو لزوماً چربی نیست. وقتی فاصله جلسات کوتاه است، زمان‌بندی اهمیت بیشتری دارد؛ راهبرد مسابقه را پیشاپیش در تمرین و با تحمل فرد می‌آزماییم.