GLOSSARY

تغذیه وریدی محیطی (Peripheral Parenteral Nutrition (PPN)) از ورید محیطی برای تغذیه داخل وریدی استفاده می کند که فرمولاسیون و مدت زمان آن توسط تحمل عروقی و عوامل بالینی محدود شده است.

تغذیه وریدی وقتی استفاده گوارشی ناممکن، ناکافی یا از نظر بالینی نامناسب است، مواد مغذی را از راه ورید می‌رساند. مسیر مرکزی و محیطی از نظر ترکیب قابل تجویز و مدت کاربرد تفاوت دارند. نسخه حسب نیاز شامل سوبستراهای انرژی، اسیدهای آمینه، الکترولیت، ویتامین، عناصر کم‌مقدار و مایعات است. عفونت کاتتر، اختلال متابولیک و سایر عوارض به پایش تخصصی نیاز دارند. این مداخله بالینی نباید ارتقای معمول ریکاوری ورزشکار سالمی معرفی شود که امکان غذاخوردن دارد.

پس از دریافت ناکافی طولانی، شروع مجدد تغذیه می‌تواند جابه‌جایی خطرناک فسفات، پتاسیم، منیزیم، نیاز تیامین و تعادل مایعات ایجاد کند. خطر به سابقه و ارزیابی بالینی وابسته است و فقط از وزن فعلی تعیین نمی‌شود. سندرم تغذیه مجدد با ریفید معمول کربوهیدرات در رژیم ورزشی تفاوت دارد. فرد پرخطر به برنامه بالینی دقیق، پایش و حمایت مناسب نیاز دارد. افزودن ناگهانی غذای فراوان یا مکمل بدون ارزیابی، میان‌بُر ایمنی برای بهبود کم‌تغذیه‌ای شدید نیست.

تغذیه بالینی، ارزیابی را به مداخله فردی تبدیل می‌کند و پاسخ را می‌سنجد. نام بیماری به‌تنهایی نسخه را تعیین نمی‌کند؛ مرحله بیماری، دارو، علائم، آزمایش، دریافت و هدف عملکردی مهم‌اند. غربالگری احتمال خطر را شناسایی می‌کند؛ ارزیابی کامل‌تر از تشخیص تغذیه‌ای و برنامه مراقبت پشتیبانی می‌کند. ورزش، نیاز تمرین را به این تصویر اضافه می‌کند و الزام بالینی را حذف نمی‌کند. وقتی هدف پزشکی و عملکردی تداخل دارند، مراقبت باید هماهنگ شود و منوی استاندارد ورزشکار برای همه بیماران به کار نرود.