GLOSSARY

راهبرد تغذیه‌ای ارتقای عملکرد (Performance-Enhancing Nutrition Strategy) از تغذیه برای بهبود نتیجه عملکرد تعریف شده استفاده می کند. سوخت اولیه کافی، شواهد مربوطه و اجرای فردی بیشتر از برچسب زدن یک استراتژی به عنوان انرژی زاست.

راهبرد تغذیه را با کیفیت و ارتباط شواهد، پاسخ فرد و امکان اجرا می‌سنجیم. پیام‌رسانی مولکولی، تغییر اکسیداسیون، آزمون ظرفیت آزمایشگاهی و نتیجهٔ مسابقه پیامدهای متفاوت‌اند. ارتباط آماری علت را ثابت نمی‌کند و یک مطالعهٔ کوچک به همه تعمیم نمی‌یابد. پیش از تغییر برنامه، فایدهٔ موردنظر را تعریف می‌کنیم و کیفیت تمرین، بازیابی و عملکرد را در شرایط قابل‌مقایسه می‌سنجیم؛ تازگی راهبرد، معیار موفقیت نیست.

خستگی کاهش توان یا تمایل به حفظ کار موردنیاز است و مؤلفه‌های مرکزی و محیطیِ مرتبط دارد. کربوهیدرات کم ممکن است مؤثر باشد، اما گرما، آب بدن، تنظیم سرعت، خواب، آسیب عضله و بیماری هم سهم دارند. افت اواخر مسابقه، تمام‌شدن همهٔ گلیکوژن یا افت قطعی قند خون را ثابت نمی‌کند. نشانهٔ پایدار یا غیرمعمول ارزیابی لازم می‌خواهد. بازبینی سوخت‌رسانی باید علت‌های محتمل را بررسی کند، نه هر افت عملکرد را به یک ماده نسبت دهد.

نیاز کربوهیدرات با شدت، مدت و اهمیت کار تغییر می‌کند. دریافت روزانه به‌ازای تودهٔ بدن با نرخ دریافت حین ورزش که معمولاً بر ساعت بیان می‌شود، کمیت متفاوتی است. هدف روزانهٔ بیشتر، به معنی مصرف همان مقدار در همهٔ جلسه‌ها نیست. تأمین را با برنامه، ذخایر اولیه و تحمل هماهنگ می‌کنیم. گرمِ خورده‌شده را باید از گرمِ جذب‌شده یا اکسیدشده جدا دانست؛ این مراحل الزاماً هم‌مقدار و هم‌زمان نیستند.