GLOSSARY

پانکراس / لوزالمعده (Pancreas) اندامی با کارکرد ترشح گوارشی به روده و هورمونی به خون است؛ نقش این دو بخش باید جدا فهمیده شود.

پانکراس برون‌ریز آنزیم‌ها و مایع غنی از بیکربنات را از راه مجرا به روده می‌فرستد؛ بخش درون‌ریز هورمون را به خون می‌فرستد. این دو کارکرد مرتبط اما متفاوت‌اند. آنزیم‌های پانکراس در هضم کربوهیدرات، پروتئین و چربی نقش دارند. داشتن نفخ پس از غذا به‌تنهایی نارسایی پانکراس را ثابت نمی‌کند و نیاز به مکمل آنزیم برای همه ورزشکاران ایجاد نمی‌کند.

بیکربنات ترشح‌شده به دوازدهه به خنثی‌کردن اسید ورودی و فراهم‌شدن محیط مناسب آنزیم‌های روده کمک می‌کند. این تنظیم موضعی با قلیایی‌کردن همه خون به کمک غذا برابر نیست. وجود بیکربنات طبیعی گوارش نیز نسخه مصرف جوش‌شیرین نمی‌سازد؛ مصرف خوراکی آن در ورزش موضوع جداگانه‌ای با عوارض و شرایط خاص است و برای رفع هر ناراحتی معده مناسب نیست.

آنزیم گوارشی سرعت واکنش مشخص را افزایش می‌دهد و به نوع پیوند، محیط و دسترسی به سوبسترا وابسته است. نام یک آنزیم به معنی توان شکستن همه اجزای غذا نیست. بعضی به‌صورت پیش‌آنزیم ساخته و سپس فعال می‌شوند تا آسیب نابجا محدود شود. نقش طبیعی آنزیم را از اثر مکمل جدا می‌کنیم؛ وجود آن در بدن، فایده مصرف اضافه را به‌خودی‌خود ثابت نمی‌کند.