GLOSSARY

خوش‌طعمی (Palatability) خوشایندی حسی غذا با زمینه و تجربه فرد است.

خوردن هم به نیاز زیستی پاسخ می‌دهد و هم از طعم، دسترسی، عادت، احساس و پاداش اثر می‌گیرد. هوس یک غذای مشخص، آزمون تشخیص کمبود همان ماده نیست. خوردن لذت‌محور و هموستاتیک می‌توانند هم‌زمان باشند و مرز کاملاً جدا ندارند. در ورزش، محدودیت غذایی شدید، کم‌خوابی یا فاصله طولانی وعده‌ها هم ممکن است میل را تغییر دهد؛ ارزیابی باید بدون برچسب اخلاقی و همراه الگوی واقعی دریافت باشد.

اشتها تمایل به خوردن است و با گرسنگی، پری معده و نیاز واقعی انرژی کاملاً یکی نیست. سیری پایدار فاصله بین وعده‌ها را توصیف می‌کند؛ سیری پایان‌دهنده، توقف خوردن همان وعده را. فرد می‌تواند معده پر داشته باشد اما هنوز انرژی ناکافی دریافت کرده باشد. ثبت احساس، مقدار غذا و زمان فعالیت در کنار هم برای تنظیم برنامه مفیدتر از نتیجه‌گیری از یک احساس یا هورمون است.

هیپوتالاموس و ساقه مغز اطلاعات انرژی، گوارش و محیط را با شبکه‌های پاداش و رفتار یکپارچه می‌کنند. هسته‌های مغزی و نورون‌های متفاوت، کلیدهای ساده روشن‌وخاموش خوردن نیستند. مسیرهای اشتهازا و کاهنده اشتها بر هم اثر دارند و بسیاری از یافته‌های سلولی ابتدا در حیوان بررسی شده‌اند. یک نام نوروپپتیدی، اندازه اثر در انسان یا نیاز غذایی ورزشکار را مشخص نمی‌کند؛ تجربه گرسنگی و دریافت واقعی هم باید دیده شوند.