GLOSSARY

متابولیسم مستقل از اکسیژن (Oxygen-Independent Metabolism) واکنش‌هایی است که اکسیژن را مستقیم در گام موردبحث مصرف نمی‌کنند.

در تنفس میتوکندریایی، الکترون‌ها از حامل‌ها در زنجیره به پذیرنده نهایی اکسیژن می‌رسند و آب تشکیل می‌شود. انتقال در مجموعه‌ای از مراحل با ساخت گرادیان ارتباط دارد. مصرف اکسیژن و تولید ATP رابطه دارند، اما همیشه نسبت ثابت بی‌تغییر ندارند. همه مصرف اکسیژن کل بدن هم فقط از عضله در حال کار نیست؛ روش سلولی، بافتی و تنفسی کل بدن باید از هم متمایز شوند.

نیروی محرکه پروتون از اختلاف غلظت و پتانسیل الکتریکی دو سوی غشا اثر می‌گیرد؛ فقط اختلاف pH نیست. بازگشت کنترل‌شده پروتون به ساخت ATP جفت می‌شود. همه انرژی سوخت به ATP قابل‌استفاده تبدیل نمی‌شود و بخشی به گرما می‌رسد. شیمی‌اسمز این ارتباط غشایی را توضیح می‌دهد؛ هدف تغذیه دستکاری خودسرانه نفوذپذیری غشا یا بیشینه‌کردن گرادیان با یک محصول نیست، چون یکپارچگی و تنظیم اهمیت دارند.

گلیکولیز و انتقال فسفات فسفوکراتین در همان واکنش‌های تولید ATP به اکسیژن مستقیم نیاز ندارند، اما بدن هم‌زمان از فرایندهای وابسته به اکسیژن استفاده می‌کند. اصطلاح بی‌هوازی به معنی خاموش‌شدن کامل اکسیژن یا قطع تنفس نیست. سهم مسیرها با شدت و مدت و ذخایر تغییر می‌کند و مرز زمانی کلید روشن‌وخاموش ثابت ندارند. بازیابی ذخایر سریع هم به وضعیت متابولیکی پس از فعالیت وابسته است.

بازده انرژی یا ATP باید با مقدار سوبسترا، مسیر و شرایط گزارش شود. عدد استاندارد نظری با حاصل واقعی در بافت الزاماً برابر نیست؛ شاتل، نشت پروتون و سهم واکنش‌های دیگر اثر دارند. سرعت تولید و مقدار نهایی هم دو ویژگی متفاوت‌اند. برای ورزشکار، سوخت مناسب شدت و کفایت کل مهم‌تر از انتخاب غذا فقط بر اساس تعداد مولکول نظری است؛ ظرفیت و دسترسی نیز تعیین‌کننده‌اند.

ضریب تنفسی نسبت تولید دی‌اکسید کربن به مصرف اکسیژن در سطح متابولیکی و نسبت تبادل تنفسی اندازه مربوط در تنفس بیرونی است. در حالت پایدار می‌توانند نزدیک باشند، اما تهویه و بافرشدن اسید در فعالیت شدید جدایی ایجاد می‌کند. مقدار بالا الزاماً درصد دقیق مصرف کربوهیدرات نیست. برای ضریب غیرپروتئینی، سهم پروتئین با روش مشخص اصلاح می‌شود؛ نام نسبت را باید با سطح اندازه‌گیری و فرض‌ها همراه خواند.

در ورزش، مقدار و زمان سوخت با شدت، مدت، ذخایر و فاصله ریکاوری هماهنگ می‌شوند. هیچ مسیر انرژی یک‌باره کاملاً جای همه مسیرهای دیگر را نمی‌گیرد. هدف عملی، تأمین نیاز جلسه و بازیابی است؛ بالا بردن یک نشانگر یا بیشینه‌کردن سرعت یک واکنش لزوماً هدف بهتری نیست. رژیم متنوع با انرژی و پروتئین و کربوهیدرات متناسب، پایه تفسیر هر ادعای متابولیکی می‌ماند.