GLOSSARY

رساندن اکسیژن (Oxygen Delivery) اکسیژن حمل شده به بافت را توصیف می کند، بسته به جریان خون و محتوای اکسیژن به جای یک عنصر گشادکننده عروق به تنهایی.

نیترات غذایی می‌تواند وارد مسیر نیترات به نیتریت و سپس نیتریک‌اکسید شود که باکتری‌های دهان و واکنش‌های بعدی در آن نقش دارند. فرآوردهٔ چغندرِ غنی از نیترات برای اقتصاد و عملکرد ورزش بررسی شده است؛ اثر با جمعیت و تکلیف تغییر می‌کند. مقدار نیترات از حجم نوشیدنی به‌تنهایی مهم‌تر است. دهان‌شویهٔ ضدباکتری می‌تواند بخشی از مسیر دهانی را مختل کند، ولی تصمیم سلامت دهان باید در شرایط مناسب گرفته شود. افزایش نیتریک‌اکسید یا تغییر هزینهٔ اکسیژن تضمین بهبود هر ورزشکار در هر مسابقه نیست.

آرژینین سوبسترای نیتریک‌اکسید سنتاز است و سیترولین می‌تواند از راه متابولیسم به آرژینین در گردش کمک کند. این ارتباط زیستی ثابت نمی‌کند هر محصول آرژینین یا سیترولین جریان خون یا عملکرد ورزشی را بهتر می‌کند. سیترولین مالات مخلوطی است که مقدار واقعی سیترولین و فرمول آن باید بررسی شود. پمپ موقت عضله معادل افزایش بلندمدت حجم نیست. تحمل گوارشی، تداخل‌ها و شواهد کنترل‌شدهٔ مشخص باید مبنا باشند؛ عنوان «افزایندهٔ نیتریک‌اکسید» خود یک پیامد اندازه‌گیری‌شده نیست.

جذب، توزیع، متابولیسم و دفع تعیین می‌کنند ماده چگونه به خون و بافت برسد. غلظت پلاسمایی مستقیماً برداشت عضله یا اثر عملکردی مفید را نشان نمی‌دهد. نیمه‌عمر کاهش غلظت در شرایط مشخص را توصیف می‌کند و زمان رسیدن به اوج، زمان ثبت بیشینه را نشان می‌دهد. غذا، فرمولاسیون، مصرف تکراری و فیزیولوژی فرد بر این فرایندها اثر دارند. بنابراین اوج سریع‌تر یا بزرگ‌تر خون به‌تنهایی برتری یک محصول برای تکلیف ورزشی موردنظر را ثابت نمی‌کند.