اکسیداسیون
متابولیسم و بیوشیمی تغذیه
اکسیداسیون (Oxidation) در تعریف الکترونی، از دست‌دادن الکترون است.
اکسیداسیون و احیا جابه‌جایی الکترون‌اند و به هم وابسته‌اند؛ همیشه به معنی اضافه یا کم‌شدن مستقیم اکسیژن در نام واکنش نیستند. حامل‌ها امکان انتقال این معادل‌ها میان واکنش‌ها را فراهم می‌کنند. وضعیت ردوکس محلی و نوع مخزن اهمیت دارند. همه اکسیداسیون‌ها آسیب نیستند و همه مواد احیاکننده در مقدار بیشتر سودمند نیستند؛ سوخت‌رسانی طبیعی و پیام تمرین به همین واکنش‌های کنترل‌شده وابسته‌اند.
جفت NAD اکسیدشده و احیاشده در انتقال الکترون مسیرهای انرژی نقش دارند و جفت فسفاته آن‌ها در بسیاری از واکنش‌های ساخت و دفاع احیایی مهم است. این مخزن‌ها و نسبت‌هایشان را نباید کاملاً قابل‌جایگزینی دانست. ویتامین پیش‌ساز در ساخت کوآنزیم سهم دارد، اما دریافت بیشتر بدون کمبود، افزایش تضمینی شار یا عملکرد نیست. غلظت نمونه بیرونی نیز تمام ردوکس درون میتوکندری را نشان نمی‌دهد.
حامل فلاوینی الکترون و کوآنزیم A حامل گروه آسیل نقش‌های متفاوت دارند؛ داشتن واژه کوآنزیم آن‌ها را یکسان نمی‌کند. استیل، مالونیل و سوکسینیل شکل‌های گروه‌دار متفاوت‌اند و در نقطه‌های مسیرهای مختلف مصرف می‌شوند. بسیاری از حامل‌ها در چرخه واکنش دوباره به کار می‌روند. از ضرورت یک کوآنزیم، مصرف آزاد همان ترکیب برای افزایش انرژی یا نیاز همگانی به محصول مکمل نتیجه نمی‌گیریم.
مثلاً هنگام مقایسه جلسه سبک با تمرین شدید، غذای پیش از فعالیت، مدت و شدت، زمان نمونه‌گیری و شرایط بازیابی را کنار هم ثبت می‌کنیم. تغییر یک عدد یا فعال‌شدن یک مسیر به‌تنهایی برای تغییر رژیم کافی نیست؛ تصمیم کاربردی باید به هدف تمرین، تحمل فرد و روند واقعی عملکرد متصل بماند.
🔒 The rest of this entry is available after free Google sign-in.
Home
Academy
Site Map