GLOSSARY

هورمون اشتها‌آور (Orexigenic Hormone) پیام هورمونی تقویت‌کننده میل به خوردن است.

گرلین عمدتاً از معده می‌آید و شکل آسیله آن گیرنده کلاسیک گرلین را فعال می‌کند. شکل بدون آسیل را نباید فقط «هورمون گرسنگی هم‌اثر» فرض کرد؛ زیست‌شناسی و سنجش آن متفاوت است. غلظت معمولاً با زمان وعده و دریافت غذا تغییر می‌کند اما گرسنگی را کامل توضیح نمی‌دهد. نگهداری نمونه و اینکه گرلین کل یا آسیله سنجیده شده، برای مقایسه پژوهش‌های ورزشی اهمیت دارد.

اشتها تمایل به خوردن است و با گرسنگی، پری معده و نیاز واقعی انرژی کاملاً یکی نیست. سیری پایدار فاصله بین وعده‌ها را توصیف می‌کند؛ سیری پایان‌دهنده، توقف خوردن همان وعده را. فرد می‌تواند معده پر داشته باشد اما هنوز انرژی ناکافی دریافت کرده باشد. ثبت احساس، مقدار غذا و زمان فعالیت در کنار هم برای تنظیم برنامه مفیدتر از نتیجه‌گیری از یک احساس یا هورمون است.

ورود مواد غذایی، کشش معده و پیام‌های عصبی و هورمونی با هم در تنظیم خوردن اثر دارند. GLP-1، PYY و CCK از پیام‌های مهم‌اند اما یک افزایش خون، مقدار دریافت بعدی را دقیق پیش‌بینی نمی‌کند. شکل مولکولی، گیرنده و مسیر واگی یا مرکزی اهمیت دارند. برای ورزشکار، سیری زیاد با غذای کم‌انرژی ممکن است دریافت کافی را دشوار کند؛ اندازه و زمان وعده با نیاز و تحمل هماهنگ می‌شود.