GLOSSARY

بهبود عملکرد از طریق تغذیه (Nutritional Performance Enhancement) از تغذیه برای بهبود نتیجه عملکرد تعریف شده استفاده می کند. سوخت اولیه کافی، شواهد مربوطه و اجرای فردی بیشتر از برچسب زدن یک استراتژی به عنوان انرژی زاست.

به عنوان مثال، یک ورزشکار ممکن است در یک تست ظرفیت آزمایشگاهی بدون نشان دادن همان پیشرفت در یک مسابقه با سرعت، طولانی‌تر عمل کند. نتیجه مورد ارزیابی را مشخص کنید و شرایط را مقایسه کنید. تصمیمات تغذیه ای به جای اینکه از یک نشانگر جانشین منفرد موفقیت آمیز اعلام شود، باید از عملکرد و بهبود معنی دار حمایت کند.

راهبرد تغذیه را با کیفیت و ارتباط شواهد، پاسخ فرد و امکان اجرا می‌سنجیم. پیام‌رسانی مولکولی، تغییر اکسیداسیون، آزمون ظرفیت آزمایشگاهی و نتیجهٔ مسابقه پیامدهای متفاوت‌اند. ارتباط آماری علت را ثابت نمی‌کند و یک مطالعهٔ کوچک به همه تعمیم نمی‌یابد. پیش از تغییر برنامه، فایدهٔ موردنظر را تعریف می‌کنیم و کیفیت تمرین، بازیابی و عملکرد را در شرایط قابل‌مقایسه می‌سنجیم؛ تازگی راهبرد، معیار موفقیت نیست.

خستگی کاهش توان یا تمایل به حفظ کار موردنیاز است و مؤلفه‌های مرکزی و محیطیِ مرتبط دارد. کربوهیدرات کم ممکن است مؤثر باشد، اما گرما، آب بدن، تنظیم سرعت، خواب، آسیب عضله و بیماری هم سهم دارند. افت اواخر مسابقه، تمام‌شدن همهٔ گلیکوژن یا افت قطعی قند خون را ثابت نمی‌کند. نشانهٔ پایدار یا غیرمعمول ارزیابی لازم می‌خواهد. بازبینی سوخت‌رسانی باید علت‌های محتمل را بررسی کند، نه هر افت عملکرد را به یک ماده نسبت دهد.