GLOSSARY

کتوز تغذیه‌ای (Nutritional Ketosis) افزایش دسترسی به کتون در اثر محدودیت کربوهیدرات یا ناشتایی است و با کتواسیدوز دیابتی تفاوت دارد.

کتوز تغذیه‌ای به افزایش دسترسی به کتون‌ها هنگام محدودیت شدید کربوهیدرات یا ناشتایی مربوط است و با کتواسیدوز دیابتی تفاوت دارد. تغییر سریع وزن در ابتدا می‌تواند شامل گلیکوژن و آب باشد و نباید تمام آن را کاهش چربی نامید. مداخله کتوژنیک معادل هر الگوی تغذیه سالم یا بهترین گزینه ثابت برای همه ورزش‌ها نیست. داروی دیابت، بیماری و علائم فرد می‌تواند ایمنی را تغییر دهد؛ احتمال کتواسیدوز به ارزیابی فوری پزشکی نیاز دارد و نباید سازگاری معمول رژیم تلقی شود.

در رژیمی که با مقدار کربوهیدرات تعریف می‌شود، دریافت واقعی باید روشن باشد؛ معنای کم یا متوسط میان مطالعه‌ها و کاربردهای بالینی یکسان نیست. کاهش کربوهیدرات به‌تنهایی مقدار انرژی، کیفیت فیبر یا کفایت پروتئین را مشخص نمی‌کند. محدودیت شدید ممکن است با کیفیت مطلوب تمرین‌های پرفشار و تکرارشونده سازگار نباشد. مداخله باید هدف پزشکی یا ورزشی مشخصی داشته باشد؛ تغییر موقت برای یک جلسه را نباید با محدودیت دائمی در همه وعده‌ها و روزهای تمرین یکسان دانست.

مقدار کل چربی و کیفیت چربی دو ویژگی متفاوت رژیم‌اند. جایگزینی چربی اشباع با منبع مناسب غیراشباع با افزودن روغن یا جایگزین‌کردن چربی با کربوهیدرات تصفیه‌شده یکسان نیست. چربی بسیار کم می‌تواند تأمین اسیدهای چرب ضروری و کفایت کلی را دشوار کند. رژیم پرچرب نیز الزاماً کتوژنیک نیست. غذاهای واقعی، انرژی کل و هدف بالینی باید هم‌زمان بررسی شوند و کربوهیدرات و پروتئین کافی برای تمرین برنامه‌ریزی‌شده باقی بماند.

رژیم کافی، انرژی و مواد مغذی ضروری را متناسب با وضعیت سلامت تأمین می‌کند. تنوع زیاد یا برچسب غذای سالم به‌تنهایی کفایت را ثابت نمی‌کند. آنچه واقعاً خورده می‌شود، غذاهای حذف‌شده و جایگزین مناسب آن‌ها اهمیت دارد. ورزشکار ممکن است سبزی فراوان بخورد، اما برای تمرین انرژی یا کربوهیدرات کافی دریافت نکند. بنابراین کل الگوی دریافت، توزیع غذا و احتمال کمبودهای مشخص را بررسی می‌کنیم؛ یک غذای خاص یا مکمل، تمام رژیم را خودبه‌خود متعادل نمی‌کند.

ورزش بسته به شدت، مدت، وضعیت شروع، انسولین در گردش و عوامل دیگر می‌تواند گلوکز را کم یا زیاد کند. افت قند ممکن است حین فعالیت یا با تأخیر پس از پایان جلسه رخ دهد. ورزشکار دیابتی به برنامه فردی پایش، کربوهیدرات در دسترس و تعدیل درمان نیاز دارد. علائم شدید، احتمال کتواسیدوز یا ناتوانی در کنترل افت قند، مراقبت فوری مناسب می‌خواهد. هدف‌های عمومی سوخت‌رسانی ورزشی جایگزین ایمن برنامه دیابتِ توافق‌شده با تیم درمان نیستند.

پیگیری تغذیه، هدف را با دریافت واقعی، علائم، عملکرد، اندازه‌گیری مرتبط و تجربه فرد مقایسه می‌کند. بازه زمانی و معیار اصلاح، ادامه یا ارجاع باید مشخص باشد. پاسخ به درمان ممکن است مفید، ناچیز یا نامطلوب باشد و پایبندی به‌تنهایی اثربخشی را ثابت نمی‌کند. مستندسازی کافی کمک می‌کند بدانیم چه تغییر کرده است. در ورزشکار، سلامت و کیفیت تمرین در کنار وزن یا آزمایش بررسی می‌شوند تا پیشرفت ظاهری یک شاخص، افت در بخش دیگر را پنهان نکند.