GLOSSARY

امتیاز تغذیه‌ای (Nutrition Score) یک امتیاز خلاصه که از اجزای تغذیه مشخص و قوانین وزنی به دست می‌آید، نه یک نسخه غذایی کامل فردی.

کفایت دریافت را با توجه به دریافت معمول، توزیع مناسب نیاز و هدف ارزیابی می‌سنجیم. پایین‌تر بودن دریافت یک روز از مقدار توصیه‌شده، تشخیص کمبود نیست. برآورد وضعیت یک جمعیت با تصمیم درباره یک فرد به استدلال متفاوتی نیاز دارد و فرض‌های بعضی روش‌ها برای همه مواد مغذی برقرار نیست. نسبت کفایت فقط مقایسه دریافت با یک مرجع است؛ جذب یا وضعیت بالینی را مستقیماً نشان نمی‌دهد. میانگین مطلوب چند ماده هم ممکن است کمبود مهم یک ماده را پنهان کند؛ نتایج اختصاصی هر ماده باید حفظ شوند.

اثر یک الگوی غذایی می‌تواند حاصل تعامل چند انتخاب غذایی باشد و به یک ماده منفرد محدود نیست. الگوهای مدیترانه‌ای، DASH و برخی الگوهای منطقه‌ای اشتراک دارند، اما نسخه یکسانی نیستند. باید غذاها و جایگزینی‌های واقعی مشخص و با فرهنگ و تمرین فرد هماهنگ شوند. ارتباط یک الگو با پیامدی بلندمدت به این معنا نیست که هر محصول تجاری با همان نام همان اثر را دارد یا انرژی موردنیاز ورزشکار مسابقه‌ای را خودبه‌خود تأمین می‌کند.

مقادیر مرجع روی برچسب برای مقایسه محصولات در چارچوب همان نظام برچسب‌گذاری به کار می‌روند. درصد درج‌شده به مقدار مشخصی غذا و یک مرجع مربوط است؛ اندازه‌گیری نیاز شخصی مصرف‌کننده نیست. اندازه سروینگ، تعداد سروینگ مصرف‌شده و مبنای گزارش، یعنی هر سروینگ یا هر مقدار وزن، باید بررسی شوند. مقررات برچسب و ادعاهای مجاز بین کشورها تفاوت دارند. ممکن است ورزشکار نسبت به مرجع عمومی به کربوهیدرات یا انرژی بیشتری نیاز داشته باشد، اما درصد بالای یک ریزمغذی لزوماً عملکرد را بهتر نمی‌کند یا دلیل افزودن مکمل نیست.