GLOSSARY

تغذیه برای کیفیت تمرین (Nutrition for Training Quality) مواد مغذی و سوخت را تامین می کند تا به ورزشکار کمک کند تمرین مورد نظر را به طور موثر انجام دهد. کیفیت بر اساس هدف جلسه و بهبود متعاقب آن به جای مقدار مصرف به تنهایی مورد قضاوت قرار می گیرد.

راهبرد تغذیه را با کیفیت و ارتباط شواهد، پاسخ فرد و امکان اجرا می‌سنجیم. پیام‌رسانی مولکولی، تغییر اکسیداسیون، آزمون ظرفیت آزمایشگاهی و نتیجهٔ مسابقه پیامدهای متفاوت‌اند. ارتباط آماری علت را ثابت نمی‌کند و یک مطالعهٔ کوچک به همه تعمیم نمی‌یابد. پیش از تغییر برنامه، فایدهٔ موردنظر را تعریف می‌کنیم و کیفیت تمرین، بازیابی و عملکرد را در شرایط قابل‌مقایسه می‌سنجیم؛ تازگی راهبرد، معیار موفقیت نیست.

خستگی کاهش توان یا تمایل به حفظ کار موردنیاز است و مؤلفه‌های مرکزی و محیطیِ مرتبط دارد. کربوهیدرات کم ممکن است مؤثر باشد، اما گرما، آب بدن، تنظیم سرعت، خواب، آسیب عضله و بیماری هم سهم دارند. افت اواخر مسابقه، تمام‌شدن همهٔ گلیکوژن یا افت قطعی قند خون را ثابت نمی‌کند. نشانهٔ پایدار یا غیرمعمول ارزیابی لازم می‌خواهد. بازبینی سوخت‌رسانی باید علت‌های محتمل را بررسی کند، نه هر افت عملکرد را به یک ماده نسبت دهد.

به عنوان مثال، یک ورزشکار ممکن است در یک تست ظرفیت آزمایشگاهی بدون نشان دادن همان پیشرفت در یک مسابقه با سرعت، طولانی‌تر عمل کند. نتیجه مورد ارزیابی را مشخص کنید و شرایط را مقایسه کنید. تصمیمات تغذیه ای به جای اینکه از یک نشانگر جانشین منفرد موفقیت آمیز اعلام شود، باید از عملکرد و بهبود معنی دار حمایت کند.

نیاز کربوهیدرات با شدت، مدت و اهمیت کار تغییر می‌کند. دریافت روزانه به‌ازای تودهٔ بدن با نرخ دریافت حین ورزش که معمولاً بر ساعت بیان می‌شود، کمیت متفاوتی است. هدف روزانهٔ بیشتر، به معنی مصرف همان مقدار در همهٔ جلسه‌ها نیست. تأمین را با برنامه، ذخایر اولیه و تحمل هماهنگ می‌کنیم. گرمِ خورده‌شده را باید از گرمِ جذب‌شده یا اکسیدشده جدا دانست؛ این مراحل الزاماً هم‌مقدار و هم‌زمان نیستند.

دسترسی انرژی، انرژی غذایی باقی‌مانده پس از کسر مصرف ورزش را نسبت به تودهٔ بدون چربی در یک بازهٔ مشخص بیان می‌کند. این مفهوم با تعادل انرژی روزانه و درصد چربی یکسان نیست. خطای ثبت غذا، برآورد ورزش و سنجش ترکیب بدن، محاسبه را تغییر می‌دهد. یک آستانه یا مشاهدهٔ کوتاه برای تشخیص همهٔ ورزشکاران کافی نیست. خستگی مداوم، بازیابی نامناسب یا نشانه‌های نگران‌کننده باید در زمینهٔ سلامت و تمرین بررسی شوند، نه فقط با یک عدد محاسباتی.

بار بیرونی، کار انجام‌شده مانند مسافت، توان یا تکرار است؛ بار درونی، پاسخ فرد مانند ضربان قلب یا فشار ادراک‌شده است. حجم، شدت و مدت سهم‌های متفاوت دارند و یک عدد خلاصه همهٔ نیازهای غذایی را نشان نمی‌دهد. دو جلسهٔ هم‌مدت می‌توانند مصرف کربوهیدرات و بازیابی متفاوتی بخواهند. برنامهٔ غذا باید کار واقعی و جلسهٔ بعدی را لحاظ کند؛ ناهماهنگی پایدار میان دریافت و بار نیز نیازمند بازبینی است.

تغذیهٔ بازیابی، بازسازی کربوهیدرات، تأمین پروتئین و جایگزینی آب و الکترولیت را بر اساس کاهش واقعی و زمان اجرای بعدی بررسی می‌کند. فاصلهٔ کوتاه، دریافت زودهنگام و تحمل‌شده را مهم‌تر می‌کند. با فرصت بیشتر، وعدهٔ معمول می‌تواند کافی باشد؛ خوراک قابل‌حمل هنگام کم‌اشتهایی یا مشکل دسترسی کمک می‌کند. درد کمتر با بازگشت کارکرد یکسان نیست و تغذیه به‌تنهایی جای استراحت کافی یا بار تمرین مناسب را نمی‌گیرد.