GLOSSARY

نشانگر وضعیت ماده مغذی (Nutrient Status Biomarker) یک معیار بیولوژیکی که برای ارزیابی وضعیت یک ماده مغذی به جای صرفاً دریافت گزارش شده اخیر آن استفاده می شود.

نشانگر بازیابی در چارچوب یک مدل مشخص موازنه، با دریافت یا مصرف انرژی رابطه کمی دارد؛ نشانگر غلظتی علاوه بر دریافت از جذب، متابولیسم و عوامل دیگر اثر می‌گیرد. نشانگر پیش‌بینی‌کننده به رابطه کالیبره‌شده‌ای وابسته است که ممکن است مخصوص جمعیت بررسی‌شده باشد. نشانگر دریافت را باید از نشانگر ذخیره بافتی، عملکرد یا بیماری جدا کرد. آزمایش خون، ادرار و بافت سؤال‌های یکسانی ندارند. شرایط نمونه‌گیری، ورزش اخیر، آب بدن و التهاب بر تفسیر اثر می‌گذارند؛ هیچ نشانگری ارزیابی کامل تغذیه یا اثبات علت افت عملکرد نیست.

وضعیت یک ماده مغذی حاصل دریافت، جذب، توزیع، ذخایر، اتلاف و نیاز فیزیولوژیک است. غلظت طبیعی خون همیشه ذخایر کافی را تضمین نمی‌کند و نتیجه غیرطبیعی هم می‌تواند علت غیرتغذیه‌ای داشته باشد. برای مثال، کلسیم خون مستقیماً کفایت کلسیم غذایی یا ذخیره استخوان را اندازه نمی‌گیرد. مواد مغذی مختلف به راهبردهای ارزیابی متفاوت نیاز دارند. آزمایش برای سؤال بالینی مشخص انتخاب می‌شود و همراه علائم، رژیم، بیماری مرتبط و شرایط نمونه‌گیری تفسیر می‌شود؛ هر عدد در یک پنل گسترده آزمایشگاهی، هدفی برای بهینه‌سازی عملکرد ورزشی نیست.

نشانگر آزمایشگاهی در زمینه بالینی اطلاعات می‌دهد و تشخیص کامل تغذیه نیست. آلبومین و پره‌آلبومین از التهاب، تعادل مایعات، عملکرد اندام و فرایندهای دیگر اثر می‌گیرند؛ بنابراین شاخص مستقیم و مستقل دریافت پروتئین یا توده عضله نیستند. محدوده مرجع هم الزاماً هدف بهینه ورزشکار نیست. آزمایش مرتبط باید با دریافت، یافته جسمانی، علائم و روند ترکیب شود. پیش از نسبت‌دادن نتیجه فقط به رژیم، روش و زمان نمونه‌گیری نیز باید در نظر گرفته شوند.