GLOSSARY

حسگر ماده مغذی (Nutrient Sensor) جزء مولکولی تشخیص‌دهنده ماده مغذی است.

AMPK، mTOR و مسیرهای مرتبط اطلاعات انرژی، اسیدهای آمینه و محرک‌های دیگر را یکپارچه می‌کنند؛ خود این پروتئین‌ها هورمون گردش خون نیستند. بخش‌های مختلف یک مسیر نقش یکسان ندارند و پاسخ به بافت وابسته است. تحریک کوتاه یک نشانگر ساخت، با افزایش قطعی توده عضله برابر نیست. تمرین مؤثر، انرژی و پروتئین کافی و فرصت بازیابی در کنار پیام‌رسانی مولکولی برای نتیجه واقعی لازم‌اند.

حسگرهای سلولی اطلاعاتی از انرژی، مواد مغذی و فشار مکانیکی دریافت می‌کنند و شبکه‌های پیام‌رسانی پاسخ را هماهنگ می‌سازند. همه این پیام‌ها هورمون نیستند و فعال‌شدن یک نشانگر به معنی افزایش قطعی عضله یا عملکرد نیست. برای نتیجه کاربردی باید شدت و دوام پیام، بافت هدف، دسترسی واقعی به غذا و حاصل اندازه‌گیری‌شده در تمرین و بازیابی را کنار هم بررسی کرد.

گیرنده‌های هسته‌ای، فاکتورهای رونویسی و هم‌فعال‌کننده‌ها در تنظیم بیان ژن شریک‌اند ولی نقش‌هایشان یکسان نیست. هم‌فعال‌کننده‌ای مانند PGC-1α خودش همان گیرنده PPAR نیست. آنزیم‌های وابسته به NAD نیز با هورمون اشتها متفاوت‌اند. بیشترشدن یک پیام آزمایشگاهی اثبات جوان‌سازی، چربی‌سوزی یا سود مکمل نیست؛ نوع بافت، مدت تحریک و نتیجه انسانی باید معلوم باشند.

برای کاربرد عملی، زمان وعده و تمرین، خواب و احساس گرسنگی را کنار مقدار واقعی دریافت و روند عملکرد ثبت می‌کنیم. اگر یک نشانگر تغییر کند، ابتدا شرایط اندازه‌گیری و توضیح‌های محتمل را بررسی می‌کنیم؛ تصمیم غذایی باید به تأمین نیاز، تحمل و بازیابی کمک کند و از یک پیام مولکولی فراتر برود.