GLOSSARY

تعامل مواد مغذی در فرایند جذب (Nutrient–Nutrient Interaction in Absorption) اثر یک ماده بر دسترسی یا انتقال دیگری است؛ تعامل می‌تواند کمک‌کننده یا بازدارنده و وابسته به مقدار باشد.

مواد معدنی پیش از جذب باید در شکل قابل‌دسترس قرار گیرند و سپس از مسیرهای تنظیم‌شده یا غیرفعال عبور کنند. شکل شیمیایی، اندازه دوز، ترکیب وعده و وضعیت بدن مهم‌اند؛ یک درصد جذب ثابت برای همه مواد وجود ندارد. جذب در سلول با خروج به خون و نگهداری بعدی یکی نیست. برای مکمل، مقدار عنصر واقعی و تداخل‌ها از وزن کل ترکیب مهم‌ترند.

زیست‌دسترسی اولیه یعنی آزادشدن ماده از ماتریس غذا و در دسترس قرارگرفتن برای جذب؛ فراهمی زیستی به سهم قابل‌جذب و قابل‌استفاده در چارچوب تعریف‌شده مربوط است. نتیجه آزمایشگاهی رهاسازی، معادل جذب انسان نیست. پخت، ترکیب وعده، شکل ماده و وضعیت بدن اثر دارند؛ برای انتخاب غذایی، مقدار واقعی و تنوع مهم‌تر از ادعای «جذب کامل» بدون روش اندازه‌گیری‌اند.

ناقل پروتئینی معمولاً ویژگی سوبسترا و ظرفیت محدود دارد؛ با افزایش مقدار، نسبت جذب ممکن است ثابت نماند. رقابت به ماده، غلظت و شرایط وابسته است و همه مواد غذایی در مقدار معمول همدیگر را حذف نمی‌کنند. در ورزش، افزایش مرحله‌ای سوخت‌رسانی و آزمودن تحمل ارزش دارد. نتیجه آزمایش با دوز متمرکز را بدون زمینه به یک وعده مختلط یا برنامه روزانه تعمیم نمی‌دهیم.