GLOSSARY

ادعای مقدار ماده مغذی (Nutrient Content Claim) یک بیانیه تنظیم شده در مورد مقدار ماده مغذی، که عبارت و معیارهای آن به حوزه قضایی بستگی دارد.

مقادیر مرجع روی برچسب برای مقایسه محصولات در چارچوب همان نظام برچسب‌گذاری به کار می‌روند. درصد درج‌شده به مقدار مشخصی غذا و یک مرجع مربوط است؛ اندازه‌گیری نیاز شخصی مصرف‌کننده نیست. اندازه سروینگ، تعداد سروینگ مصرف‌شده و مبنای گزارش، یعنی هر سروینگ یا هر مقدار وزن، باید بررسی شوند. مقررات برچسب و ادعاهای مجاز بین کشورها تفاوت دارند. ممکن است ورزشکار نسبت به مرجع عمومی به کربوهیدرات یا انرژی بیشتری نیاز داشته باشد، اما درصد بالای یک ریزمغذی لزوماً عملکرد را بهتر نمی‌کند یا دلیل افزودن مکمل نیست.

راهنما، شواهد را به توصیه برای جمعیت و محیط مشخص تبدیل می‌کند؛ بیانیه اجماع، تفسیر مورد توافق متخصصان را ثبت می‌کند. هیچ‌کدام نیاز به بررسی کیفیت شواهد، تعارض منافع، تاریخ انتشار و قابلیت کاربرد را حذف نمی‌کنند. بیان قاطع یک موضع، لزوماً به معنای وجود کارآزمایی قوی نیست. باید رویه پذیرفته‌شده را از فرضیه پژوهشی جدا و با شواهد بهتر توصیه را بازبینی کرد. برای ورزشکار روشن می‌کنیم کدام بخش پشتوانه گسترده دارد و کدام انتخاب عملی فردی است؛ همه گزینه‌ها را الزام همگانی معرفی نمی‌کنیم.

برای مثال، ادعای پروتئین بالا نشان نمی‌دهد محصول به‌تنهایی وعده کامل ریکاوری است. سروینگ، کربوهیدرات، مواد اولیه و نقش در رژیم بررسی می‌شوند. ادعای مجاز برچسب نباید به وعده عملکرد بهتر برای همه ورزشکاران گسترش یابد.

تحلیل ترکیب غذا به تطبیق درست غذای گزارش‌شده با مدخل مناسب پایگاه داده وابسته است. نوع محصول، برند، غنی‌سازی، آماده‌سازی و خام یا پخته بودن وزن می‌توانند نتیجه را تغییر دهند. داده ثبت‌نشده لزوماً به معنای نبود ماده مغذی نیست. برای دستور غذا، مقدار مواد اولیه، بازده خوراکی و فرض‌های مناسب حفظ مواد مغذی لازم است. وقتی مقایسه اهمیت دارد، نام و نسخه پایگاه ثبت می‌شوند. خروجی دقیق نرم‌افزار همچنان برآورد است؛ بررسی تطبیق غذا و واحدها گاهی از افزودن رقم اعشار به داده نامطمئن مفیدتر است.