GLOSSARY

مرحله غیراکسیداتیو مسیر پنتوز فسفات (Nonoxidative Phase of the Pentose Phosphate Pathway) بخش بازآرایی قندها و پیوند با واسطه‌های گلیکولیز است.

مسیر پنتوز فسفات شاخه‌ای سیتوزولی از پردازش قند فسفاته است که NADPH و مواد لازم برای ساخت نوکلئوتید را فراهم می‌کند. مرحله اکسیداتیو با مرحله جابه‌جایی غیراکسیداتیو قندها تفاوت دارد و مسیر منبع مستقیم اصلی ATP نیست. نیاز سلول تعیین می‌کند کربن چگونه بازتوزیع شود. از نقش ریبوز یا حامل احیاکننده، سود قطعی مکمل برای انرژی یا عملکرد بدون شواهد همان فرآورده نتیجه نمی‌گیریم.

جفت NAD اکسیدشده و احیاشده در انتقال الکترون مسیرهای انرژی نقش دارند و جفت فسفاته آن‌ها در بسیاری از واکنش‌های ساخت و دفاع احیایی مهم است. این مخزن‌ها و نسبت‌هایشان را نباید کاملاً قابل‌جایگزینی دانست. ویتامین پیش‌ساز در ساخت کوآنزیم سهم دارد، اما دریافت بیشتر بدون کمبود، افزایش تضمینی شار یا عملکرد نیست. غلظت نمونه بیرونی نیز تمام ردوکس درون میتوکندری را نشان نمی‌دهد.

واسطه‌های فسفاته، گلوکز را در شبکه سلولی نگه می‌دارند و در مراحل برش و انتقال گروه شرکت می‌کنند. گلوکز فسفاته می‌تواند میان گلیکولیز، ذخیره گلیکوژن و مسیر پنتوز فسفات تقسیم شود. بعضی تریوزها نیز با ساخت گلیسرول و دیگر مسیرها ارتباط دارند. نام یک واسطه فقط موقعیت شیمیایی را می‌گوید؛ مقدار بالاتر آن لزوماً به معنی شار بیشتر یا توصیه مصرف مستقیم همان ترکیب نیست.

سوبسترا ماده واردشونده به واکنش و محصول ماده حاصل است؛ محصول یک مرحله می‌تواند سوبسترای مرحله بعد باشد. پیش‌ساز هم به امکان تبدیل به ماده دیگر اشاره دارد، نه تضمین تبدیل کامل. مقدار، آنزیم، محیط و نیاز مسیر بر نتیجه اثر دارند. خوردن بیشتر پیش‌ساز لزوماً تولید متناسب محصول مطلوب نمی‌دهد و نقش زیستی یک ماده، خودبه‌خود نیاز به مکمل آن را ثابت نمی‌کند.

مثلاً هنگام مقایسه جلسه سبک با تمرین شدید، غذای پیش از فعالیت، مدت و شدت، زمان نمونه‌گیری و شرایط بازیابی را کنار هم ثبت می‌کنیم. تغییر یک عدد یا فعال‌شدن یک مسیر به‌تنهایی برای تغییر رژیم کافی نیست؛ تصمیم کاربردی باید به هدف تمرین، تحمل فرد و روند واقعی عملکرد متصل بماند.

سلول و اندام‌ها مخزن و محیط یکسانی ندارند؛ سیتوزول، میتوکندری و خون نقش متفاوت دارند. غشا و ناقل‌ها تعیین می‌کنند چه ماده‌ای مستقیم عبور کند و چه چیزی به شاتل نیاز داشته باشد. اندازه‌گیری خون، همه وضعیت درون عضله را نشان نمی‌دهد. برای ورزشکار، فهم این بخش‌بندی مانع می‌شود عدد یک نمونه یا یک مکمل را به تغییر تضمینی انرژی همه سلول‌ها تعبیر کنیم.

در ورزش، مقدار و زمان سوخت با شدت، مدت، ذخایر و فاصله ریکاوری هماهنگ می‌شوند. هیچ مسیر انرژی یک‌باره کاملاً جای همه مسیرهای دیگر را نمی‌گیرد. هدف عملی، تأمین نیاز جلسه و بازیابی است؛ بالا بردن یک نشانگر یا بیشینه‌کردن سرعت یک واکنش لزوماً هدف بهتری نیست. رژیم متنوع با انرژی و پروتئین و کربوهیدرات متناسب، پایه تفسیر هر ادعای متابولیکی می‌ماند.