GLOSSARY

ظرفیت بافری عضله (Muscle Buffer Capacity) تنظیم یون هیدروژن و مقاومت در برابر تغییر pH درون سلول را توصیف می‌کند؛ کارنوزین عضله در این ظرفیت سهم دارد.

بتاآلانین پیش‌ساز کارنوزین است؛ کارنوزین به بافری یون هیدروژن درون عضله کمک می‌کند. هدف مصرف، افزایش کارنوزین در اثر دریافت تکراری است، نه ایجاد حس فوریِ ضروری پیش از تمرین. فایده به تکلیف وابسته است و نتیجهٔ آزمون ظرفیت باید از عملکرد مسابقه جدا شود. گزگز پس از یک دوز مسئلهٔ شناخته‌شدهٔ تحمل است، نه اثبات کارکرد محصول. تقسیم دوز یا رهش آهسته می‌تواند تحمل را تغییر دهد؛ دوز حاد بزرگ‌تر جای فرایند تجمعی بارگیری را نمی‌گیرد.

سدیم بیکربنات دسترسی به بافر خارج‌سلولی را بالا می‌برد و در بعضی فعالیت‌های سنگین می‌تواند مفید باشد. زمان‌بندی فردی و تحمل گوارشی محدودیت‌های مهمی‌اند و بار سدیم هم باید بررسی شود. تهوع، ناراحتی شکم یا اسهال ممکن است فایدهٔ احتمالی را از بین ببرند. بیکربنات صرفاً ماده‌ای برای حذف تمام لاکتات نیست و لاکتات هم تنها علت خستگی نیست. ترکیبات و فرمولاسیون‌های بافری دیگر به شواهد خود نیاز دارند و اشتراک عنوان تبلیغاتی آن‌ها را معادل نمی‌کند.

دوز به مقدار مادهٔ فعال مرتبط اشاره دارد، نه لزوماً وزن کل پودر یا تعداد پیمانه‌ها. تک‌دوز، مجموع روزانه و مقدار نسبی به وزن بدن کمیت‌های متفاوتی هستند. افزایش مقدار می‌تواند بدون فایدهٔ عملکردی بیشتر، عارضه را افزایش دهد. بارگیری، نگهداری و زمان‌بندی حاد برای هر ماده معنای خاص دارند و قانون همگانی نیستند. تمام محصولات مصرفی باید کنار هم بررسی شوند تا تکرار یک ترکیب، دریافت کلِ ناخواسته ایجاد نکند.