GLOSSARY

کربوهیدرات‌های دارای ناقل‌های متعدد (Multiple Transportable Carbohydrates) کربوهیدرات ها را با استفاده از مسیرهای مختلف انتقال روده، معمولاً منابع تولید کننده گلوکز با فروکتوز، طی فعالیت طولانی مدت مناسب ترکیب می کند.

گلوکز و گالاکتوز از ناقل روده‌ای SGLT1 و فروکتوز از GLUT5 استفاده می‌کنند. ترکیب منابع مناسب می‌تواند مسیرهای جذب متفاوت را درگیر و در شرایط مرتبط دسترسی کربوهیدرات برون‌زاد را بیشتر کند. مالتودکسترین در هضم به واحدهای گلوکز تبدیل می‌شود و مسیر جداگانهٔ فروکتوز ایجاد نمی‌کند. نوع ترکیب، مقدار کل، مایعات، فعالیت و تحمل اهمیت دارند. یک نسبت گلوکز به فروکتوز یا نرخ ساعتی، نسخهٔ مطلوب همگانی برای همهٔ افراد و رویدادها نیست.

کربوهیدرات برون‌زاد از غذا یا نوشیدنی می‌آید؛ کربوهیدرات درون‌زاد از ذخایر موجود بدن تأمین می‌شود. هضم، جذب روده‌ای، گردش خون، برداشت عضله و اکسیداسیون مراحل جداگانه‌اند. روش ردیاب با فرض‌های مشخص می‌تواند اکسیداسیون مادهٔ خورده‌شده را برآورد کند. مقدار خورده‌شده فوراً به همان مقدار اکسید نمی‌شود. نرخ اکسیداسیون بالاتر هم به‌تنهایی عملکرد بهتر مسابقه را ثابت نمی‌کند؛ منبع و فرایند اندازه‌گیری‌شده باید روشن باشند.

نیاز کربوهیدرات با شدت، مدت و اهمیت کار تغییر می‌کند. دریافت روزانه به‌ازای تودهٔ بدن با نرخ دریافت حین ورزش که معمولاً بر ساعت بیان می‌شود، کمیت متفاوتی است. هدف روزانهٔ بیشتر، به معنی مصرف همان مقدار در همهٔ جلسه‌ها نیست. تأمین را با برنامه، ذخایر اولیه و تحمل هماهنگ می‌کنیم. گرمِ خورده‌شده را باید از گرمِ جذب‌شده یا اکسیدشده جدا دانست؛ این مراحل الزاماً هم‌مقدار و هم‌زمان نیستند.