GLOSSARY

مونوگلیسرید لیپاز (Monoglyceride Lipase (MGL)) مونوگلیسرید را به گلیسرول و اسید چرب می‌شکند.

لیپازهای داخل سلول و لیپاز لیپوپروتئین وظیفه و محل یکسان ندارند. در مسیر معمول لیپولیز ذخیره‌ای، ATGL آغازگر شکافت تری‌گلیسرید، HSL به‌ویژه فعال بر دی‌گلیسرید و MGL تکمیل‌کننده شکافت مونوگلیسرید است. لیپوپروتئین لیپاز بر چربی ذرات گردش خون کار می‌کند. آزادسازی اسید چرب الزاماً اکسیدشدن یا کاهش خالص چربی بدن نیست؛ مصرف و بازاستریفیکاسیون هم باید لحاظ شوند.

لیپولیز شکستن تری‌گلیسرید به اسید چرب و گلیسرول است و می‌تواند در بافت چربی یا ذخایر داخل عضله رخ دهد. آزادشدن اسید چرب با اکسیدشدن آن یک مرحله نیست؛ بخشی ممکن است دوباره استری شود. بنابراین افزایش بسیج یا غلظت خون، کاهش خالص چربی بدن را ثابت نمی‌کند. هورمون، جریان خون و نیاز بافت پاسخ را تغییر می‌دهند و برای ترکیب بدن، تعادل در بازه طولانی‌تر اهمیت دارد.

ذخیره و گردش لیپید حاصل ورود، ساخت، تجزیه و اکسیداسیون در چند بافت است. بسته‌بندی، انتقال و بازاستریفیکاسیون می‌توانند هم‌زمان با آزادسازی رخ دهند. بنابراین «بسیج»، «سوختن» و «کم‌شدن چربی بدن» سه گزارش یکسان نیستند. برای ورزشکار، روند ترکیب بدن با دریافت و عملکرد و ریکاوری سنجیده می‌شود؛ تمرکز بر بیشترین اکسیداسیون در یک لحظه ممکن است نیاز سوخت جلسه را نادیده بگیرد.

افزودن یا حذف گروه شیمیایی می‌تواند فعالیت، محل، پایداری یا برهم‌کنش آنزیم را تغییر دهد. فسفریلاسیون همیشه فعال‌کننده نیست؛ جهت اثر به پروتئین و جایگاه وابسته است. استیلاسیون، متیلاسیون و اتصال پروتئین‌های کوچک نیز نقش‌های متنوع دارند و همه برچسب تخریب نیستند. تغییر پس از ترجمه را باید از تولید پروتئین جدید جدا کرد؛ سرعت و دوام پاسخ این دو لزوماً یکسان نیست.

برای نمونه، اگر پس از یک دوره تمرین فعالیت آنزیمی تغییر کند، ابتدا می‌پرسیم سنجش روی خون، نمونه بافت یا پروتئین خالص بوده است. سپس شرایط آزمون، تغذیه و زمان آخرین جلسه را کنار عملکرد واقعی قرار می‌دهیم؛ این مقایسه کمک می‌کند پاسخ تنظیمی را با کمبود غذایی یا نیاز به مکمل اشتباه نگیریم.

فعالیت سنجیده‌شده مقدار تبدیل در زمان و تحت شرایط روش است، نه صرفاً مقدار پروتئین موجود. سنجش با سوبسترای کافی ممکن است ظرفیت بالقوه را نشان دهد، درحالی‌که بافت زنده محدودیت و تنظیم متفاوت دارد. واحد، مقدار مرجع بافت و روش آماده‌سازی برای مقایسه لازم‌اند. فعالیت خون نیز با فعالیت داخل عضله یکی نیست؛ تغییر آزمایش را بدون زمان تمرین، علائم و منبع بافتی تفسیر نمی‌کنیم.

تمرین می‌تواند مقدار، تنظیم یا ظرفیت فعالیت بعضی آنزیم‌ها را تغییر دهد؛ الگو به نوع، شدت، حجم و سابقه تمرین وابسته است. پاسخ حاد یک جلسه را با سازگاری مزمن برابر نمی‌گیریم. نشانگر اکسیداتیو یا گلیکولیتیک تنها بخشی از تصویر است؛ انتقال اکسیژن، ذخیره سوخت و هماهنگی عصبی هم اهمیت دارند. برای قضاوت کاربردی، نتیجه عملکرد و بازیابی را در کنار تغذیه کافی و برنامه تمرین می‌سنجیم.